ဒီရက်ပိုင်းတော့ လူလည်းတစ်ခါတစ်လေ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဘာလုပ်မိမှန်းတောင် တစ်ခါတစ်လေ သတိမထားမိဘူး။ ဖတ်လိုက်ရတဲ့စာတွေ တစ်ရက်တစ်ရက်ကို စာမျက်နှာပေါင်း ၁၀၀-၂၀ဝ ပြီးတော့လည်း ဖတ်ပြီးတော့လည်း ဒီအတိုင်းမနေရဘူး အကုန်လုံးကို အကျဥ်းချုပ်ပြန်ရေးရတယ်။ ရေးဆိုတော့လည်း ဗမာလိုလားဆိုတော့လည်းမဟုတ်ဘူး အင်္ဂလိပ်လိုလားဆိုတော့လည်း မဟုတ်ဘူး။ သင်္ချာလိုရေးရတယ် နောက်ဆုံး တစ်ရက်တစ်ရက်ဖတ်တဲ့ စာမျက်နှာ ၁၀၀-၂၀ဝ ဟာ ၅ မျက်နှာလောက်ပဲကျန်တယ်။ ဒါလေးရဖို့ကို တစ်နေကုန်တစ်နေခန်း ရေးရတယ်ဖတ်ရတယ် ညလည်းဖြောင့်အောင်မအိပ်ရဘူး။ အိပ်မယ်ဆိုပြီး မနက်အစောကြီး ၂ နာရီ ၃ နာရီလောက် စက်ဘီးလေးနဲ့ ပြန်လာတဲ့အချိန်ကို အမက်မောဆုံးဖြစ်နေရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ စာဖတ်နေရင်းနဲ့ နားချင်ရင်သူများ ဘလော့ကိုသွားကြည့်တယ် ကိုယ့်ဘလော့ကိုလာပြီးဘာတွေရေးသွားသလဲ ပြန်ကြည့်နဲ့ပဲ စိတ်အပန်းဖြေနေရတယ်။ ဒီတော့ ပြောရမယ်ဆိုရင် ညအိပ်ချိန်နဲ့ ထမင်းထွက်စားချိန်ပဲ ကွန်ပျူတာကနေ ခွာချိန်ရှိတယ်ပြောရမယ်။ ဘယ်လိုမှ မရနိုင်တော့မှန်းသိပေမယ့် ငယ်ငယ်ကဘဝကိုပဲ ခဏဖြစ်ဖြစ်ပြန်ရချင်ပါတယ်။ “ကစားချိန်မှာကစားမယ် အိပ်ချိန်မှာဝင်အိပ်မယ် အပူအပင်ကင်းတဲ့ ကလေးလေး ဘဝကို တစ်ခါပြန်ပြီး ရချင်သေးတယ် အပြစ်မထင်သေးတဲ့ ကလေးလေးဘဝကို တစ်ခါပြန်ပြီးရချင်သေးတယ်…..” ဆိုတဲ့ သီချင်းကို အခုအချိန်မှာ ခံစားလို့အရဆုံးပဲ။

တစ်နေ့စာအလုပ်ကို နားလိုက်ပြီဆိုတဲ့အချိန်မှာ ငယ်ငယ်ကအကြောင်းကို ပြန်စဥ်းစားမိရင် ရှမ်းပြည်ကိုပြန်သတိရတယ်။ တစ်တန်းကျောင်းသားဘဝမှာ တောင်ကြီးကိုစရောက်တယ် နေတဲ့အိမ်ကလည်း သူ့အထက်တက်လိုရင် တောင်ပေါ်တက်လို့ရနေပြီ တောစပ်မှာပေါ့။ မင်းတို့အိမ်ဘယ်နားမှာလဲလို့မေးရင် တောင်ခွန်းပေါ်က ကျောက်တုံးကြီး ပြုတ်ကျရင် အရင်ဆုံးရောက်မယ့်အိမ်ဟာ ငါတို့အိမ်ပဲလို့ သူငယ်ချင်းတွေကို ပြောတတ်ပါတယ်။ ရောက်ရောက်ခြင်းညမှာပါပဲဗျာ အိမ်ရှေ့ကနေ ချေဟောက်သံကြားရတယ်ဗျ ပြူတင်းပေါက်ဖွင့်ပြီး အဖေက ဓာတ်မီးနဲ့ထိုးတော့ ချေက လန့်ပြီးမီးရောင်ကို ကြည့်နေတယ်။ ဒါပထမဦးဆုံး သဘာဝအတိုင်း ချေဆိုတဲ့ အကောင်ကိုမြင်ဘူးတာပဲ။ အခုအချိန်များ သွားပြောလို့ကတော့ ဘယ်နယ့်မြို့ပေါ်မှာ ချေတွေ့တာမဟုတ်သေးပါဘူးလို့ ပြောကြဦးမယ်။ နောက်ပိုင်းတော်တော်ကြီးမှ တောင်ကြီးပြန်ရောက်သေးတယ် ကိုယ်နေခဲ့တဲ့မြို့လို့တောင် မမှတ်မိချင်တော့ဘူး။

နောက်ရက်မှာလည်း မှတ်မှတ်ရရပေါ့ဗျာ ညနေပိုင်း အိမ်ရှေ့ကနေ မုန့်သည်ကဖြတ်သွားတယ် အော်သွားတယ် “ဟင်းထုပ်ပူပူလေး” ဘာလဲပေါ့ဟင်းထုပ်ဆိုတာဆိုပြီး လာဦးဆိုဝယ်စားလိုက်တာ ဘယ်ဟုတ်မလဲ ဆန်မှုန့်နဲ့ဂျူးမိတ်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ပြီး မုန့်ဖက်ထုပ်လို ပေါင်းထားတာကိုးဗျ။ အစကတော့ မကြိုက်ပါဘူး နောက်တော့ အသားကျသွားပြီးကြိုက်သွားတာပါပဲ။ နောက်ပိုင်းစားချင်တာတောင် စားခွင့်မရတော့ပါဘူး။ နောက်ထပ်မုန့်သည်ထပ်လာပြန်ရော သူကတော့အော်ပါတယ် နှမ်းမုန့်ကွတ်တဲ့ ကိုယ်ကလည်း ကလေးဆိုပေမယ့် မုန့်ကွတ်တော့ ကောင်းကောင်းသိတယ်လေ နှမ်းမုန့်ကွတ်ဆိုတော့ မုန့်ကွတ်ကို နှမ်းဖြူးထားတာနေမှာပေါ့လို့တွေးပြီး ဝယ်စားလိုက်တော့ ပွဲစျေးတန်းမှာရောင်းတဲ့ မုန့်လေပွေလိုဟာကြီး နှမ်းလေးတွေပါတယ် ဗမာနှမ်းမဟုတ်ဘူး ရှမ်းနှမ်းလို့ခေါ်တယ်။ စားလိုတော့ကောင်းပါတယ်။ မနက်ဆိုရင် ကျားခေါင်းခန်းမအောက်ဘက်နားက လေထိုးကွတ်ဖာဆိုင်လေးမှာဖွင့်ထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲဆိုင်က တိုဖူးနွေးကို သွားမစားရတဲ့နေ့ဆိုရင် တစ်နေကုန်ဂျီကန်ပြီသာမှတ်ပေတော့။ အခုတော့ဆိုင်ရှိသေးသလားတော့ မသိတော့ပါဘူးဗျာ နှစ်တွေကလည်း ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော်လောက်ကို လွန်သွားခဲ့ပြီကိုး။ အဝေးကြီးမှာမို့ တစ်ခါတစ

ဒီရက်ပိုင်းမှာ အလုပ်တွေနဲ့မနိုင်မနင်းဖြစ်နေတဲ့အထဲကကို စာကရေးချင်သေးတယ်။ အလုပ်တွေကလည်း မနိုင်မနင်းဖြစ်နေတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ဆိုတဲ့ ငယ်ငယ်ကအကြောင်းတွေပဲ ပြန်သတိရနေတယ်။ ဒီလောက်ကိုယ်ကိုအခု ဒုက္ခပေးနေတဲ့ကွန်ပျူတာအကြောင်းကိုမှ သွားပြီးတော့ သတိရမိသေးတယ်။ ကွန်ပျူတာကို ဘယ်အချိန်က စပြီးတော့ မြင်ဘူးတာလဲဆိုတော့ ပြောရရင် သုံးတန်းအောင်လို့ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာပါ ကျွန်တော်အဖေရုံးကို လိုက်သွားရင်မြင်ဘူးတာပါ။ အဲ့ဒီ့ခေတ်က ကွန်ပျူတာဆိုတာ ဒီခေတ်လို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ မောက်နဲ့ ဟိုစမ်းဒီစမ်းသုံးလို့မှမရတာ။ Window တောင်မပေါ်သေးလို့ ဖွင့်လိုက်ရင် စာကြောင်းတွေ ဟိုပေါ်ဒီပေါ်လာပြီးရင် ဘုရားစူးမိုးကြိုးပစ်ဗျာ C:>_ ဆိုပြီးဒါမျိုးလေးပဲ ပေါ်တယ်။ ကျွန်တော့်အဖေ သုံးတဲ့ Floppy ဆိုတာ ဒီခေတ်မမြင်ဘူးတာတောင် ကြာပါပြီ 5 1/4 သိမ်းတော့လည်း စာအိတ်ထဲထည့်သိမ်းရတယ်။ အဖေကတော့ တစ်နေ့တစ်နေ့ ဘာလုပ်သလဲဆို အဲ့ဒီ ဓာတ်ပြားကြီးထည့်ပြီး Data တွေထည့်လိုက် သူ့ဟာသူ Data တွေကို Program ရေးပြီးတွက်လိုက်နဲ့ ဒါပဲလုပ်တယ်။ ကိုယ်ကတော့ ကလေးဆိုတော့ သူဘယ်လောက်သင်သင်မသိပါဘူး။ အဖေကလည်းပေါက်ပေါက်ရှာရှာ ဒီလေးတန်းအရွယ်ကလေးကို BASIC Language သင်တာတဲ့ ဒီတော့ဘယ်လောက်သင်သင် ဘယ်တတ်မလဲ။ နောက်တက္ကသိုလ်ရောက်မှ Pseudo Code တွေသင်မှသိတယ် ငါဒါမျိုးတွေမြင်ဘူးပါတယ်ပေါ့။ နောက်ပြန်စဥ်းစားမှ သြော် ဒါတွေက ငါငယ်ငယ်က အဖေသင်တဲ့စာတွေပဲလို့။ ကံကောင်းချင်တော့ ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ အလုပ်အတူတူလာလုပ်တဲ့လူက နိုင်ငံခြားပရောဂျက်တစ်ခုကလူ နာမည်တော့အကုန်မမှတ်မိပါဘူး ကလေးဆိုတော့ သူ့နာမည်လည်း အကုန်မခေါ်တတ်ပါဘူး။ တိုနီဆိုတာတော့မှတ်မိတယ်။ အန်ကယ်တိုနီလို့ခေါ်ရင် သူမကြိုက်ဘူး ဗမာလို ဦးတိုနီလို့ခေါ်ရင်သူ သဘောကျတယ်။ ဒီတစ်လုံးပဲသူပဲသိတယ်ထင်ပါတယ် သူပြောတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားလည်း ကိုယ်နားမလည်ပါဘူး ကိုယ်ပြောတဲ့ ဗမာစကားလည်း သူမသိပါဘူး။ နောက်တော့ သူလည်း ကျွန်တော်နဲ့စကားပြောရာကနေ ဗမာလိုကို တော်တော်နားလည်သွားတယ်။ သူ့ဆီမှာလည်း ကွန်ပျူတာတစ်လုံးရှိတယ် သူကတော့ တစ်ခြားအလုပ်တွေရှိတော့ ကွန်ပျူတာကိုသိပ်မသုံးပါဘူး အားနေတာများပါတယ်။ သူကကျွန်တော့်ကို သူ့ကွန်ပျူတာကို ကြိုက်သလိုဆော့ခွင့်ပေးထားပါတယ်။ ဦးတိုနီကဘာသင်ထားလဲဆိုတော့ ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်တဲ့ခလုတ်ကိုပြထားတယ်။ နောက်ပြီး C:>_ လို့ပေါ်လာရင် cd games ပြီးရင် Enter ကိုနှိပ်လို့သင်ထားပါတယ်။ ပြီးရင် dir လို့ရိုက် Enter နှိပ် ပေါ်လာတဲ့စာတွေထဲက ကြိုက်ရာကို ပြန်ရိုက် Enter နှိပ်လို့သင်ထားပါတယ်။ ဒီတော့ကျွန်တော်ဘာလုပ်လဲဆိုတော့ နှိပ်နေကျစကားလုံးတွေက kingkong, mario, prince။ ဒါမျိုးစကားလုံးတွေကို သိပ်သဘောကျပါတယ်။ အဲ့ဒီအထဲရောက်သွားလို့ကတော့ ဘာမှသင်စရာမလိုတော့ဘူး ကျွန်တော်အကုန်လုပ်တတ်တယ် ဒါမျိုးတော့ အတတ်မြန်ပါတယ်။ ဒီတော့ ကျောင်းပိတ်ရက်မှန်ရင် အမြဲတမ်းပဲ အဖေနဲ့ရုံးကိုလိုက်ပါတယ် အဖေကို ကူဖို့အတွက်တော့မဟုတ်ဘူး ဦးတိုနီအခန်းထဲက စက်ကိုဆော့ချင်လို့။ အဖေကတော့ ပြောရှာပါတယ် တော်လိုက်တဲ့ငါ့သား ငါသင်တာကျတော့ တစ်ပါတ်နေလည်း မတတ် နှစ်ပါတ်နေလည်း မတတ် တိုနီသင်တဲ့ ဂိမ်းကစားနည်းကျတော့ နေ့ချင်းပြီးတတ်တယ်တဲ့။ နောက်တော့ ဦးတိုနီ အဖေ့ကိုဘာပြောလဲမသိဘူး ကျွန်တော့်ကို သူစာသင်ဖို့မကြိုးစားတော့ပါဘူး။ ဘယ်နှယုံဗျာ လေးတန်းကလေး ဒါတွေကိုသင်လို့ ဘယ်စိတ်ဝင်စားမလဲ သူစိတ်ဝင်စားတာ အရင်သင်မှပေါ့။ နောက်တော့ တော်တော်လေးဆော့တတ်သွားပြီဆိုတော့မှ ဦးတိုနီက ကျွန်တော့််ကို Typing အရိုက်ခိုင်းပါတယ် Typing Tutor Program ကိုတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကလေးလက်နဲ့ သူ့ Keyboard ကိုရိုက်လို့မရဘူး သူ့ Keyboard ကအကြီးကြီးပဲ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုတော့

CBox မှာအော်ထားတာတွေ့လို့ ရေးထားလိုက်ပါတယ်။ ခပ်တည်တည်နဲ့ကိုယ်က Search Engine တွေကို ဘန်းထားတယ်လို့ပြောတာ တစ်ကယ်တမ်းက သူတို့ကိုဘန်းထားတာမဟုတ်ပါဘူး ကိုယ်ကသူတို့ကို Index မလုပ်စေချင်တဲ့ နေရာတွေကို ပြောထားလို့ပါ။ Search Engine ဆိုတာ သူများ Information တွေကို အလကားလိုက်ယူနေတဲ့ဟာတွေဆိုတော့ ကိုယ်မယူစေချင်တဲ့နေရာကို ပြောထားလိုရပါတယ်။ ပြောထားရက်နဲ့ သူတို့ Index လုပ်သွားရင်တော့ တရားစွဲလို့ရပါတယ်။ ကိုယ့် Website ရဲ့ Root မှာ robots.txt ဆိုပြီးဖိုင်တစ်ဖိုင်ထားပြီး အဲ့သည့်အထဲမှာ ကိုယ်မလုပ်စေချင်တဲ့ Path တွေကိုထည့်ပေးရပါတယ်။

User-agent: *
Disallow: /

ဒီလိုသာထည့်လိုက် သူတို့ဘယ်ဟာကိုမှ Index မလုပ်တော့ဘူး။ ဒါမှမဟုတ်သီးသန့် Folder တွေကိုဖယ်ထားချင်တာဆိုရင်တော့

User-agent: *
Disallow: /cgi-bin/
Disallow: /images/
Disallow: /tmp/
Disallow: /private/
….

ဒါမျိုးတွေထည့်ပေးလိုက်ပေါ့ဗျာ။

WordPress သုံးတဲ့လူဆိုရင်တော့ ဒါမျိုးတွေမထည့်ချင်ရင် Admin အနေနဲ့ဝင်။ Setting -> Privacy ->Blog Visibility ကို I would like to block search engines, but allow normal visitors လို့ရွေးထားလိုက်ဗျာ။ တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း ကိုယ်က Public မဖြစ်စေချင်တဲ့ ကိစ္စတွေရှိတယ်လေ ဒါမျိုးတွေအတွက်သုံးရပါတယ်။ ကျွန်တော့် ဘလော့ထဲကစာသားတွေကို ယူပြီးတော့ Google မှာရှာကြည့်လိုက် တစ်ခြားကနေ RSS ယူပြီးပြထားတဲ့ နေရာတို့ တစ်ချို့အသုံးအနှုံးတူနေတာ ရှိရင်သာတွေ့မယ် ကျွန်တော့်ဘလော့မှာပါတယ်တော့ Result မှာတွေ့မှာမဟုတ်ဘူး။