Tag ဆိုတာကလည်း နင်းသွားပြန်ပြီ ဒီတစ်ခါ နင်းတာကတော့ နည်းနည်းပြင်းတယ်ဗျ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင်းတဲ့လူက ကိုဒီဘီဆိုတော့ လူဝိတ်ကမနည်းဘူး။ ရေးစရာက လူပျိုကြီးမှာက အင်တာနက်ပေါ်က နာမည်ဆိုတာက တစ်ခုပဲရှိတာကို သူများတွေလို ချဲ့ကားပြီးတော့ ရေးလို့ကလည်းမရဖြစ်နေတယ်။ ဒီတော့ ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကလောင်နာမည်တွေ ရေးရမယ်ထင်တယ် အဲလေ ကလောင်မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ဘောပင်နာမည်ကိုပြောပါတယ်။

ကလောင်နာမည်ထဲမှာ Funakoshi ရဲ့ ကလောင်နာမည်ကို အရမ်းသဘောကျတယ် Shoto ဆိုပြီး ကလောင်နာမည်သုံးပြီး ရေးရာကနေ သူ့ရဲ့သင်တန်းကျောင်း နာမည်ကို တပည့်တွေက Shotokan လို့ပေးကြတယ်။ သူပြောတဲ့ Shoto ဆိုတာက ဗမာလိုပြန်ရင် ထင်းရှူးလှိုင်းလို့ခေါ်တာပေါ့။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ထင်းရှူးတောထဲမှ နေဖူးတော့ ထင်းရှူးပင်ဆိုရင် အရမ်းသဘောကျတယ် လေတိုးလို့ မြည်တဲ့အသံလေးကို အရမ်းသဘောကျပါတယ်။ ဒါကြောင့် ထင်းရှူးသံစဥ် လို့ကလောင်နာမည် ပေးဖူးပါတယ်။ ဖိုးကျော့ကိုအားကျလို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက တောထဲလိုက် နေတာလေးတွေကို ဝတ္ထုတိုလေးတွေ ရေးပြီးတော့ အဖေရုံးကထုတ်တဲ့ မဂ္ဂဇင်းကိုတိတ်တိတ်လေး ပို့လိုက်တာကို မပါပါဘူး။ ဘယ်ပါမလဲ အယ်ဒီတာတာဝန်က အဖေကိုယ်တိုင်ယူမှတော့ ကျွန်တော်ရေးမှန်း တန်းသိတာပေါ့။ အဖေက ကျွန်တော်စာရေးတာကို ဝါသနာပါမှန်းသိပေမယ့် စာရေးဆရာဖြစ်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ အထိတော့ ဖြစ်စေချင်လို့ပါ။ ဒါနဲ့ပဲ ဝတ္ထုတိုရေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းက တစ်ခန်းရပ်သွားပါတယ်။
read more »

ဂျပန်ကြီး ဓားကိုင်ပြီး ကစားပြီဆိုရင် လူတွေပြောတတ်တာက Kendo ဆိုပြီး အမြဲပြောတတ်ကြတယ်။ တော်တော် များများကတော့ မှန်မှာပါ ဒါပေမယ့် အခုခေတ် Kendo ကတော့ ဓားအစစ်ကိုကိုင်တာ ရှားပါတယ် မကိုင်ဘူးမပြောပါဘူး ဒါပေမယ့် တော်တော်ရှားပါတယ်။ တစ်ကယ်က ဂျပန်မှာက မေဂျီတော်လှန်ရေး မတိုင်ခင်က ကိုယ်ခံပညာတွေကို Koryu ( 古流 ) လို့ခေါ်တယ် နောက်ပိုင်းပေါ်လာတဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေကို Gendai Budo ( 現代武道 ) လို့ခေါ်ပါတယ်။ Gendai ထဲမှာက အခုခေတ် ခေတ်စားနေတဲ့ Karate, Judo, Aikido, Kendo, Iaido, Kyudo တွေကိုထည့်ထားတယ် တစ်ခါတစ်လေ Sumo ကိုတောင် Gendai ထဲမှာထည့်တတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် Sumo ကတော့ ရှေးကတည်းက ကိုယ်ခံပညာမဟုတ်ပဲ အားကစားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာဆိုတော့ ဘယ်ထဲထည့်ထည့် ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။

ဗမာပြည်မှာ ပြပွဲတွေလုပ်ရင် ငှက်ကြီးတောင်နဲ့ ငှက်ပျောတုံးကို ခုတ်ပြတတ်တယ် တစ်ခါတစ်လေ ငှက်ပျောတုံးပေါ်မှာ ရေအိုးတွေဘာတွေတောင် တင်ထားပြတတ်တယ်။ ဂျပန်တွေကတော့ မြက်ဖျာကို ဝါးလုံးမှာပတ်ပြီးတော့ ခုတ်ပြပါတယ်။ ဝါးလုံးက ၄၅ ဒီဂရီမကျရင် ဒီအတိုင်းခုတ်ရင်တောင် ခုန်သွားတတ်ပါတယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင် မြက်ဖျာဆိုတာက ပျော့တယ် ဝါးလုံးကမာတယ် ဒါကိုပြတ်အောင် ခုတ်ရတာက ငှက်ပျောတုံး ခပ်လေးလေးကို တစ်သတ်မှတ်တည်း ခုတ်ရတာထက် ပိုပြီးတော့ခက်ပါတယ်။ ဒါတွေကတော့ Koryu ကအတတ်ပညာတွေပါ ရှေးကဆိုရင် လူကိုပြတ်အောင် ဘယ်လိုခုတ်မယ်ဆိုတဲ့ အတတ်ပညာတွေကိုပါ လေ့ကျင့်ပါတယ်။ လေ့ကျင့်တာက သင်္ချိုင်းမှာ လူသေတွေကို စင်ပေါ်တင်ပြီး အရင်ဆုံး အခုတ်ကျင့်ရာကနေ စတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ အခုခေတ်တော့ မရှိတော့ပါဘူး။ Youtube ကနေ တွေ့လို့ သဘောကျလို့ တင်ထားတာပါ။ အောက်ဆုံးတစ်ခုက ဂင်းနစ်စံချိန်ချိုးတာဆိုပဲဗျ။

လက်ဘက်ရည်ဆိုင်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ဦးလေးတွေ ခေတ်ကတော့ လူကြီးတွေဆုံးမတဲ့ မသွားသင့် မထိုင်သင့်တဲ့ နေရာပေါ့ဗျာ။ ငယ်ငယ်က ဖတ်ဖူးတဲ့ ကာတွန်းလေးတစ်ခုတောင် မှတ်မိပါသေးတယ် ကလေးက ၉ တန်းအရွယ် အိမ်ကမနိုင်လို့ ဦးလေးဆီပို့လိုက်ရတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လက်ဘက်ရည်ဆိုင် ထိုင်တယ် လမ်းထိပ်မှာ ဂစ်တာတီးတယ်တဲ့။ အခုခေတ်တော့ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်ထိုင်တာများ အဆန်းမှတ်လို့ လမ်းထိပ်ဂစ်တာတီးတာများ စကားထဲထည့်ပြောမနေပါဘူး။ ဘယ်ပြောမလဲ အဲဒီခေတ်က အပြောခံခဲ့ရတဲ့လူငယ်တွေက အခုခေတ် ကိုယ့်အဖေအရွယ် ဦးလေးအရွယ်တွေကိုးဗျ။ သူတို့အသားလွတ် အကန့်အသတ်ခံခဲ့ ရတဲ့ကိစ္စတွေကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးတဲ့သဘောပါ။ အချိန်နဲ့သွား အချိန်နဲ့ပြန်လို့ပဲ တစ်ချို့အိမ်တွေက ပြောတာပဲရှိပါတယ်။
read more »

ငယ်ငယ်ကတော့ လူပျိုကြီးဆိုတဲ့လူက အင်မတန်ဆော့တယ်ဆိုပြီး နာမည်အလွန်ကြီးပါတယ်။ ကိုယ်တင်မကဘူး သူများကလေးတွေလည်း ဆော့အောင် အဖော်စပ်တတ်တယ်။ လူပျိုကြီးနဲ့ ပေါင်းလို့ကြံကြံဖန်ဖန် ဆော့တတ်သွားတာကို တစ်ချို့က ကလေးတွေဆိုးသွားတယ်လို့ အမြင်လည်း မှားတတ်ပါတယ်။ သူတို့ကလေးက လူပျိုကြီအိမ်လာမှတော့ လူပျိုကြီးက ဆော့ရင်းဧည့်ခံဖို့တာဝန်ရှိတယ်လေ အတုမြင်အတတ်သင် ကိုယ်အိမ်ပြန်ရောက်မှ လူပျိုကြီးကိုဆော့လို့ အရိုက်ခံရတာကတော့ လူပျိုကြီးတာဝန်မဟုတ်လို့ ထင်တာပဲ။

ကိုယ့်ဒယ်ဒီကို အားမနာတမ်း ပြောရမယ်ဆိုရင် သူလည်းမကြီးမငယ်နဲ့ ဆော့တာပဲ။ လူပျိုကြီးနဲ့ လာကစားတဲ့ကလေးတွေနဲ့ တစ်ခါတစ်လေ ပေသီးပစ်နေရင်တောင် သူကဝင်ပစ်ရင်ပစ်သေးတာ ပြီးတော့လူကြီး လက်တံရှည်ကြီးနဲ့ လုပ်ပြီးတော့ စည်းကခိုးသေးတယ်။ တစ်ခါတစ်လေများ ကလေးတွေနဲ့တောင် ရန်ဖြစ်သေးဗျာ။ တစ်ခုကောင်းတာက ကျွန်တော်ဘယ်လောက်ဆော့ဆော့ မတားဘူးဗျ။ မာမီကတားရင်တော့ စာအုပ်နဲ့ကိုင်ပေါက်လိုက်တယ် ဗမာ့စွယ်စုံကျမ်း ဘယ်အတွဲလည်း မှတ်မိတော့ဘူး။ ကလေးများ ဆော့ကစားခြင်းသည် ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်၏ ဥာဏ်ကောင်းစေ၏ဆိုတာကို စာရွက်ကလေးညှပ်ပြီး မှတ်ထားတယ်။

အိမ်ရှေ့မှာလည်း ဆော့ရအောင်ဆိုပြီး ဝက်သစ်ချပင် အမြင့်ကြီးမှာ အုန်းဆံကြိုးအတုတ်ကြီးကို အပင်ပေါ်ကနေ တွဲလဲချထားတယ်ဗျာ။ စိတ်ကူးပေါက်တဲ့အချိန် သက်လုံကောင်းအောင်ဆိုပြီး အဲဒီ့ကြိုးကိုဆွဲပြီး တက်သေးတာ။ ကိုယ်လည်း သူ့ကစိတ်ကူးပေါက်တဲ့အချိန် တက်ခိုင်းသေးတာ စတက်ကာစကတော့ မသိဘူးလေ ကိုယ့်အားအကုန်သုံးပြီး ဆွဲတက်လိုက်တာ အပေါ်လည်ရောက်ရော ပြန်ဆင်းစရာ အားမရှိတော့ဘူး ပြန်အဆင်း လက်အံသေပြီး ပြုတ်ကျတာပါပဲ။ ဒယ်ဒီကမေးတယ် ကျိုးတော့မကျိုးဘူး မဟုတ်လားတဲ့။ အဲ့ဒီအကျင့်က အခုထက်ထိ ပါလာတယ် မယ့်ရင် အောက်မှာသာ ကြည့်ပါတော့ဗျာ။

ညအမှောင်က တိတ်ဆိတ်နေသည် သို့သော် ဧည့်ခန်းမီးကား လင်းနေဆဲ။ ရှေးဟောင်း တိုင်ကပ်နာရီမှ ”ဒေါင်… ဒေါင်” မြည်သံက ၁၂ ခါထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် မအိပ်နိုင်သေးသူကား အသက် ၅ဝ နှစ်ခန့်အရွယ် လူတစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျောက်နေသည်။

”တောက်… ၁၂ နာရီတောင်ထိုးပြီ ဟိုအကောင် ပြန်မရောက်သေးဘူး တစ်ရက်လည်းမဟုတ် နှစ်ရက်လည်းမဟုတ် ဒီနေ့တော့လား ပြန်လာပစေဦး နောက်နေ့ အပြင်မထွက်နိုင်အောင်ကို ဆုံးမထားမှဖြစ်မယ်”
read more »

တစ်ခါက ရွာတစ်ရွာမှာ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ အဲဒီလူက သူများနဲ့မတူပဲ ဘာဖြစ်ချင်တာလဲဆိုတော့ ငရဲကြီးချင်တာ။ ရောက်ချင်တာမှ ဘယ်ငရဲကိုရောက်ချင်လဲဆိုတော့ အဆင့်မြင့်မြင့်ပဲ ငရဲပြည် အောက်ဆုံး အထပ်ကို ရောက်ချင်တာတဲ့။ ဒါနဲ့ ရွာဦးကျောင်းက ဘုန်းကြီးကိုသွား လျောက်တယ် အရှင်ဘုရား တပည့်တော်ကို ငရဲဲကြီးစေမယ့် တရားလေးများ ရှိရင်ဟောပါဘုရားဆိုတော့ ဘုန်းကြီးကလည်း ငါ့က ငရဲမကြီးတဲ့ တရားပဲ ဟောတတ်တယ်လေ ငရဲကြီးစေမယ့် တရားတော့ မဟောတတ်ဘူး ပြောလှတ်လိုက်ရော။ ဒါနဲ့ ကြုံရာလူလိုက်မေးတယ် တစ်ချို့ကလည်း သူများအသက် သတ်ရတယ်ဆိုတာနဲ့ အကုန်သတ်တယ်။ သူများပစ္စည်း ခိုးဆိုတော့လည်း ခိုးတာပဲ။ တိုတိုပြောရရင် အကုသိုလ် အလုပ်စုံလုပ်လိုက်တာ သေတော့ သူရောက်ချင်တဲ့ ငရဲပြည်အောက်ဆုံး အထပ်ကို ရောက်တော့တာပဲ။ ဖြစ်ချင်တော့ အောက်ဆုံးထပ်မှာ သူ့တစ်ယောက်တည်း။ သူအရောက်ချင်ဆုံးနေရာ ရောက်ပြီဆိုပြီး ပျော်လွန်းလို့ ခုန်ပေါက်ပြီး ကတော့တာပဲ။ သူကနေတုံး ကြမ်းပြင်ကို အောက်ကနေ တုတ်နဲ့ ဒုန်းဒုန်း ဆိုပြီးလှမ်းထိုးတယ်တဲ့။ ဒါနဲ့ ဘယ်နှယ် အောက်ဆုံးထပ်ရောက်နေတာ ဘယ်သူများ ကြမ်းတုတ်နဲ့ထိုးသလဲဆိုပြီး အောက်ကဘယ်သူလဲ မေးလိုက်တော့ အောက်က ပြန်ပြောသံကြားရတာက

” ဟေ့… အပေါ်ကကောင် သိပ်မဆူနဲ့ ဒို့ဘုရားဂေါပကတွေ မြေတိုက်ခန်းထဲမှာ အစည်းအဝေးထိုင်နေတယ် “

ဆောင်းချမ်းမိုးကား လူပျိုကြီးကို အလွန်အင်မတန်ပင် စိတ်ဆိုးနေပါသည်။ စိတ်လည်း ဆိုးထိုက်ပါသည် ကိုယ်တိုင်ဇာတ်ညှန်းရေးပြီး ကိုယ်တိုင်မေ့နေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်မှာ သစ်ခွခြံစောင့်နတ်မှာ တစ်ယောက်လား နှစ်ယောက်လား မသေမချာဖြစ်နေ ၍တစ်ယောက်ဟု ရေးလိုက်ရာ မှားယွင်းသွားပါတော့သည်။ ဆောင်းချမ်းမိုးမှာ သစ်ခွခြံစောင့် နှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်ဖြစ်နေပါသည်။ ထို့ကြောင့် သစ်ခွခြံအတွင်း အခန်းတွင် နတ်နှစ်ယောက်ဖြစ်ကာ အစ်ကိုဖြစ်သူက မင်းသမီးကိုလိုက်ဖမ်းပြီး ညီဖြစ်သူ ဆောင်းချမ်းမိုးသည် မင်းသားဖြစ်သူ ငမြတ်ကြီးကို ဖမ်းသည့် အခန်းကို ထည့်သွင်း မြင်ယောင်ပါလေ။ ပြန်လည်၍လည်း ပြင်ဆင်ထားပါသည်။ သစ်ခွခြံစောင့်နတ်ဖြစ်ခဲ့သူ ဆောင်းချမ်းမိုး ကျေးအေးတော်မူရန် ဘီယာတိုက်ရန်လိုသည်။

အခန်း(၆)

ဘိုးဘိုးကြီးနှင့် ကိုယ်ရေးအရာရှိ အတင်းတုတ်နေစဥ် မင်းသမီး ထဘီခါးတောင်းကျိုက်ဖြင့် နတ်နန်းနားသို့ ပြေးလာသည်။ နောက်မှ သစ်ခွခြံစောင့် နတ်မှ ကွဲမရှိသဖြင့် ကုလားထိုင်ကို ကွဲစစ်စစ်ဖြစ်သည်ဟု စာကိုဆွဲပြီး ကိုယ်တိုင်ပဲ ကုလားထိုင်ကို မ၍ပြေးလိုက်လာသည်။
read more »

အခန်း(၅)

ကွန်ပျူတာ တက္ကသိုလ် ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ ဘိုးဘိုးကြီးနတ်နန်းတွင် ကွန်ပျူတာ တက္ကသိုလ်တွင် ဂျူတီကျသော ဘိုးဘိုးကြီးသည် ၄င်း၏ ကိုယ်ရေးအရာရှိ တင်ပြသော အပါတ်စဥ် ကွန်ပျူတာ တက္ကသိုလ်အတွင်း ဖြစ်ပွားသော မှတ်တမ်းအား ဖတ်ရှု့ဆွေးနွေး နေသည်။

ဘိုးဘိုးကြီး။ ။ အိမ်း… ဒီတစ်ပါတ်အတွင်း ဘာတွေများ ထူးခြားသေးသလဲဟဲ့ ထူးခြားဖြစ်စဥ်လေးများ တင်ပြပါဦးဟဲ့။
ကိုယ်ရေးအရာရှိ။ ။ ဒီတစ်ပါတ်တော့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး ကျွန်တော်တောင် ဘာမှမထူးလို့ အတိတ်မကောက်တတ်လို့ ဘာထိုးရမှန်းမသိဖြစ်နေတာပဲ ဘိုးဘိုးရဲ့။ read more »

အခန်း(၃)

ကျောင်းကားမထွက်ခင် ဆရာမတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ကျောင်းသားများကို အမှာစကားပြောကြားသည်။ မင်းသားတို့စုံတွဲ နောက်ဆုံးကားပေါ်တက်သည်။ မင်းသားသူငယ်ချင်း ရှေ့ဆုံးကားပေါ်တက်သည်။

ဆရာမ။ ။ ကလေးတွေ မင်းတို့ တောင်ပြုံးမှာ မဆင်းရဘူးနော် ကားဆရာလည်း ရပ်မပေးရဘူး။ နောက်ပြီးတော့ အထူးမှာချင်တာကတော့ ပိုက်ဆံလုံးဝ မကြဲပါနဲ့။ မင်းတို့ အများဆုံးကြဲနိုင်ရင် တစ်ထောင်တန်ပေါ့ အဲ့ဒီတစ်ထောင်ကြောင့် လာကောက်တဲ့ကလေးတွေ အသက်ဆုံးရှုံးရင် တစ်ထောင်မက တန်တယ်။ ကြဲတဲ့လူငါနဲ့တွေ့မယ်။ ဒါပဲဆရာမ ပြောချင်တယ်။
read more »