ရပ်စောက်မှာခဏနေပြီး ကျောင်းဖွင့်တော့ မန္တလေးပြန်ရတယ် မကြာပါဘူးအရေးအခင်း ဖြစ်တော့ကျောင်းပြန်ပိတ်တော့ အဖေကပြန်လာခေါ်တော့ တောင်ကြီးကိုရောက်ပါတယ် အဲဒီမှာလည်း အမေကအလုပ်​ပြောင်းမရသေးတာနဲ၌ မလိုက်လာနိုင်သေးတော့ အဖေကသူ့သူငယ်ချင်း လူပျိုကြီးများနဲ့ပဲ တစ်အိမ်မှာပေါင်းနေရတယ် ရပ်စောက် ဦးဦးလူပျိုကြီးများထဲက နှစ်ယောက်လည်း တောင်ကြီးအိမ်မှာရောက်နေတော့ တစိမ်းရယ်တော့မဟုတ်ပါဘူးလေ။ နောက်ထပ် အသစ်တိုးတဲ့ ဦးဦးလူပျိုကြီးနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကတော့ အရက်အတော်သောက်ပါတယ် ဦးမြင့်သန်းလို့ခေါ်တယ် ကျောက်ဆူးတံဆိပ်ဘီယာ သောက်နေကျဖြစ်လို့သူ့နာမည်ကို အများကကျောက်ဆူးလို့ ခေါ်ကြပါသေးတယ်။ နောက်တစ်ယောက်က ဦးဝင်းမော်လို့ခေါ်တယ် ရပ်စောက်ကဦးဦးနှစ်ယောက်က သိပ်မကြာဘူးတစ်ခြားမှာ တာဝန်ကျသွားတော့ နောက်တော့သူတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ကျွန်တော့်ကိုထိမ်းပါတယ်။

မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ဂျီကျတာပါပဲ ကျားခေါင်းရုံးအောက်နားလေး မင်းလမ်းဘေးက လေထိုးကျွတ်ဖာဆိုင်နဲ့ တွဲဖွင့်ထားတဲ့ ရှမ်းခေါက်ဆွဲကို စားချင်ပါတယ်​ပြောတယ် လက်ဘက်ရည်ဆိုင်က ပလာတာစားချင်တယ် အမြဲအော်ပါတယ်။ သူတို့ရုံးပြန်လာရင် တောင်ကြီးဟော်တယ်ထဲက မုန့်ဆိုင်ကနေ ပေါင်မုန့်ကို မုန့်ကြိုးလိမ်လိုလိမ်ပြီး ဖုတ်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ဝယ်လာရတယ် မပါရင်တော့ အဲဒီ့ညတော့ပြဿနာရှာပြီပဲ မုန့်ကြိုးလိမ်မရလို့ အလုံးဝယ်လာရင်လည်း မစားပါဘူး။ ငယ်တုံးကတော့ အဲလိုပဲလူကြီးတွေကို အမြဲဒုက္ခပေးပါတယ် အစားလည်းအင်မတန် ရွေးပါတယ်။ နောက်ကြီးလာတော့ မရွေးလွန်းလို့ခက်တယ် အဲဒီ့ ဦးဦးတွေ ကြီးတော့ပြန်တွေ့တော့ အစုံစားတဲ့ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့ ဒီကောင်ငယ်ငယ်က ဒို့ကိုသက်သက် ဒုက္ခပေးတာဆိုပြီး ​ပြောလို့မဆုံးတော့ပါဘူး။

ငယ်ငယ်ကတည်းက စပ်စပ်စုစုလည်း အတော်မေးပါတယ်။ ဦးဝင်းမော်ကတော့ တစ်ခါရုပ်ရှင်ြပမယ်ဆိုပြီး ခေါ်သွားတာ အိမ်ြပန်ရောက်တဲ့အထိ မြင်သမျှမေးလိုက်တာ အိမ်နားက လမ်းသွားရင်း ဆေးလိပ်မသောက်ရဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို စက်ဘီးစီးရင်းကျတော့ရော သောက်လို့ရသလားလို့ မေးပြီးကတည်းက သူလည်းကျွန်တော့်ကို နောက်ရုပ်ရှင်ပြမခေါ်တော့ပါဘူး။ နေတဲ့အိမ်က သရဲ​​ခြောက်တယ်လို့ နာမည်ကြီးပါတယ် ဦးဝင်းမော်ကတော့ သုံးလေးခါအခြောက်ခံရတယ်​ပြောတယ် သူကအဲလိုလည်း နည်းနည်းကြောက်တတ်တယ် ဦးမြင့်သန်းကတော့ ကြောက်ပုံမပေါ်ဘူး သရဲကပဲသူ့ကြောက်လို့လားမသိ သူ့တော့သရဲကမ​ခြောက်ဘူး။ အဲဒါနဲ့ ဘုန်းကြီးဆွမ်းကပ် ပရိတ်တရားနာလုပ်တာပေါ့လေ။

နေ့လည်ပိုင်းကျတော့ ဦးဝင်းမော်က ပရိတ်သဲတွေကို အိမ်ကိုပတ်ပြီးတော့ဖြူးပါတယ် အဲဒါကိုလိုက်ပြီးကြည့်တယ် အဲဒါတွေက ဘာလုပ်တာတုံးမေးကြည့်တယ် မကောင်းဆိုးဝါးမဝင်အောင် ပရိတ်သဲဖြူးရတယ်တဲ့။ အဲဒါနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးက ဘယ်လိုဟာတုံးမေးတော့ သူလည်းစိတ်ရှည်လက်ရှည် ဟိုလိုဒီလိုပြောပါတယ် ခက်တာကကိုယ်ကလည်း မမြင်ဖူးတော့နားမလည်ဘူး။ အဖေကကြားသွားတော့ ကိစ္စ​အေးအောင်ဝင်​ပြောပေးတယ် မကောင်းဆိုးဝါးဆိုတာ နမူနာ​ပြောရရင် ဦးမြင့်သန်းကိုပြောတာတဲ့။ ဒါနဲ့အတော်စိတ်ဝင်စားမိတယ် ဒီသဲဖြူးထားရင် ဦးမြင့်သန်းဝင်မရဘူးပေါ့ ဘယ်လိုဖြစ်သလဲ စိတ်ဝင်စားလို့ အိမ်ပေါက်ဝကထိုင်စောင့်တာပဲ။ အဲဒါနဲ့ဦးမြင့်သန်း ဒုက္ခရောက်တာပဲ နောက်ကြီးလာမှ အဲဒီ့တုံးက အကြောင်းတွေ​ပြောပြတယ် အဲဒီ့ညက ကျွန်တော်အိပ်မှ ဦးမြင့်သန်းကို ပြန်လာခိုင်းရတယ်။ ဒါတောင်မနက်မိုးလင်းတော့ ဒီလူကြီးဘယ်လိုဝင်လာသလဲ လုပ်နေလို့​အတော်ရှင်းယူရတယ်​ပြောတယ်။

ဦးမြင့်သန်းကလည်း ကျွန်တော့်ဒဏ်ကို အတော်ခံရပါတယ် အဖေ့ထက်တော့သူက အတန်းငယ်လို့ ဂျူနီယာဖြစ်ပေမယ့် သူကအိမ်အလုပ်တွေကြောင့် ဆယ်တန်းအောင်တော့ ကျောင်းဆက်မတက်ပဲ ၃ နှစ်လောက်အလုပ်လုပ်နေလို့ ဘွဲ့ရတာနောက်ကျတာ နောက်ပြီးတော့ အမေနဲ့က ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်း ဖြစ်လေတော့ ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော့်ကိုသူပဲ ထိမ်းတာများပါတယ်။ တကယ်ကသူက ကလေးရောလူကြီးရော တစ်ပြိုင်တည်း ထိမ်းတာပေါ့လေ။ အန်တီသီတာနဲ့ချိန်းတွေ့တိုင်း အိမ်ကအထွက်အပြကောင်းအောင် ကျွန်တော့်ကိုထိမ်းမယ်ဆိုပြီး အပြင်ထွက်တာပဲ။ အရက်သောက်တာ အလွန်အကျွံဖြစ်ရင်တော့ မကောင်းဘူးဆိုရမယ် ဦးမြင့်သန်း အသက်သိပ်မရှည်ခဲ့ဘူး အသည်းအသန်ြဖစ်တော့ ဆေးရုံမှာတစ်ခါတွေ့တယ်။ ဆုံးသွားတဲ့အချိန် ခရီးထွက်နေလို့မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး ဘာမှအမျိုးမတော်ပေမယ် ဦးလေးအရင်းတစ်ယောက်လိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့လို့ ​အတော်လေး စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့ရဖူးတယ်။

ငယ်တုံးကတော့ ကျောင်းမှာကလေးတွေ ပိုက်ဆံအတင်းကောက်ပြီး ဝါဆိုသင်္ကန်းဆိုပြီးလုပ်ရင် အလှူငွေထည့်ရတယ်ပေါ့လေ။ ပထမနှစ်ကနေ တတိယနှစ်ကအထိတော့ အီးစီတွေက လည်ဖို့ပတ်ဖို့ဆိုအင်မတန် တက်ကြွပါတယ် ဘာသာရေးအလှူကျတော့ ရှိတယ်ကိုမထင်ကြဘူး။ တကယ်တော့ အီးစီခန့်တာကလည်း တက်ကြွလို့ခန့်တာမှမဟုတ်တာပဲလေ ဆရာမတစ်ယောက်လာပြီး မြင်တဲ့လူခန့်သွားတာ ပြောမယ်ဆိုရင် သူငယ်တန်းကလိုဆို လူကောင်ထွားလို့ ခန့်ထားတယ်​ပြောရမယ်။ တတိယနှစ်အောင်တော့ ဂုဏ်ထူးတန်းကို အီးစီအားလုံးနီးနီး တက်ခွင့်မရကြပါဘူး။ ဒီတော့ ဂုဏ်ထူးတန်းမှာ လူကောင်မထွားပေမယ့် အာကျယ်ပြီး လူတစ်ကာနဲ့ စကား​ပြောတတ်တဲ့ ကျွန်တော်အပါအဝင် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်လောက် ဘယ်သူမှမခန့်ပဲ အလိုလိုနေရင်း ခေါင်းဆောင်ြဖစ်ပါတယ်။

အလည်အပတ် ခရီးထွက်ဖို့မစီစဉ်တော့ပဲ ဝါဆိုသင်္ကန်းကပ်ကို ပထမဆုံးအနေနဲ့ စပြီးလုပ်ြဖစ်ပါတယ်။ အတန်းထဲလည်ပြီး အလှူငွေကောက် ဆရာမတွေရဲ့ ဌာနပေါင်းစုံကိုလိုက်ပြီး အလှူငွေကောက် ရုံးဌာနတွေဖြစ်တဲ့ ငွေစာရင်း စီမံ ကျောင်းသားရေးရာလည်း မချန်ပါဘူး အကုန်လိုက်ကောက်တယ် စာကြည့်တိုက်က မစန္ဒာကတော့​ပြေးမလွတ်ဘူးပေါ့။ ဘုန်းကြီးကတော့ ဒဟတ္တောရွာထဲက ဘုန်းကြီးကိုသွားပင့်ထားတယ်။ ဆွမ်းချက်တာက ကန်တင်းက စွယ်တော်ရိပ်ဆိုင်ခွဲကို ချက်ခိုင်းရတယ် ဆိုင်ကလည်းချက်ပေးရှာပါတယ် ကုသိုလ်ရေးဆိုတော့ ထမင်းသူတို့လှူတာပါ ဈေးဖိုးပေးပြီးကျန်တဲ့ အသားငါးကို အလကားချက်ပေးပါတယ်။

အကုန်ကိစ္စအေးမှပြဿနာက ဘုန်းကြီးဆွမ်းကပ်ဖို့ စားပွဲမရှိပါဘူး ကျောင်းစာသင်ခန်းက စာသင်ခုံကိုစားပွဲလုပ် ဆွမ်းကပ်လို့လည်း ခုံကခုံစောင်းဆို​တော့ ဘုန်းကြီးတွေပြဿနာတက်မှာ စိုးရိမ်ရတယ်။ ငှားစရာမရှိလို့ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဘုန်းကြီးလည်းကြွပါ စားပွဲလည်းငှားပါလို့ သွားပြီးနားပူရတယ်။ အခုသယ်သွားဆိုလို့ စားပွဲကိုမောင်စိုင်းဒီနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ထမ်းကြရပါတယ် ကျောင်းပေါ်အထိ နှစ်ြပလောက်အဝေးကို ကုန်းတက်လည်းဖြစ်တော့ လူတွေလည်း​အတော်လေး မျက်ဖြူဆိုက်ကြပါတယ်။ နောက်တော့ ကျောင်းသားကဒ်ကို အာမခံထားပြီးတော့ စီမံဌာနကနေ အိုးခွက်ပန်းကန်တွေ ငှားကြရတယ် ပန်းကန်ဘယ်နှစ်လုံး ဇွန်းဘယ်နှစ်ချောင်းပေါ့လေ အပ်ရင်တော့လျော်ရမယ်ဆိုတာ ထုတ်ကတည်းကသိပါတယ် အလှူဆိုတာ ဇွန်းပျောက်တာထုံးစံမဟုတ်လား။

ဆွမ်းကပ်တဲ့နေ့ကျ မနက်ငါးနာရီလောက်ကတည်းက အိမ်ကနေကျောင်းကို ဆိုင်ကယ်နဲ့လာကြရတယ် လှူဖွယ်ဝတ္ထုအစုစုလည်း သယ်လာရတယ် အသိဆိုင်ကနေ အများကောင်းမှု့အဖြစ် သင်္ကန်းငါးစုံ​ဝယ်လာတယ် ကျန်တဲ့လူတွေကလည်း သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူ ဝယ်ချင်သပဆိုလည်း ဝယ်ခဲ့လို​ပြောထားလို့ အလှူပစ္စည်းကတော့ အတော်လေးကိုစုံပါတယ် ရေစက်ချတော့ ပါချုပ်လုပ်တဲ့ ဆရာဦးစိုးမြင့်ကို အတင်းခေါ်နာခိုင်းရတယ် ဆရာကြီးလည်း တရားနာဆိုတော့ အားနာနာနဲ့လာပါတယ်။ ဆရာကြီးကလည်း အများကောင်းမှု့ပိုသိသာအောင်ဆိုပြီး ကပ့်မယ်သင်္ကန်းတွေကို ဘူးထဲကနေထုတ်ြဖန့်ပြီး ကျောင်းသားကျောင်းသူတိုင်းကို ကိုင်ခိုင်းပြီးရေစက်ချပါတယ် သူကတော့ စေတနာနဲ့ပေါ့လေ ဘုန်းဘုန်းတွေတော့ နည်းနည်းပြဿနာတက်သွားတယ် ဖြန့်လိုက်တော့ ဆိုင်ပြန်သွင်းရ နည်းနည်းခက်သကိုးဗျ။

တရားနာပြီးတော့ အများကောင်းမှု့ဆွမ်းကျန် ကွမ်းကျန်စားကြတာပေါ့ အစကတည်းက ပိုချက်ထားတာ တစ်တန်းလုံးစားတာတောင် ဟင်းတွေကပိုနေတယ်။ အချိုပွဲတွေလည်း ဌာနပေါင်းစုံလိုက်ဝေပါတယ်။ နောက်ဆုံးစာရင်းချုပ်တော့ ဇွန်း ၅ ချောင်းနဲ့ အချိုပန်းပန်ြပား ၁ ချပ်ပျောက်တယ် ပျောက်တာက ဆရာဦးစိုးမြင့်အခန်းမှာပါ အဲဒါသူ့အခန်းတာဝန်ကျတဲ့လူက အဲဒါသူတို့ဟာနဲ့ပေငြင်းနေလို့ ကျောင်းပစ္စည်းကျောင်းဆိုပြီး ပြန်မတောင်းတော့တာ ဒါပေမယ့်စီမံက အန်တီကြီးက ကိုယ့်တွေတိုင်း ဇွန်းအကြွေးတောင်းတယ် ဘယ်တော့မှလည်း မလျော်ပါဘူးလေ ဇွန်းအကြွေးကျန်လို့ အောင်စာရင်းမထွက်လို့မှ မရှိပဲဟာ။ ပြဿနာက ဘုန်းကြီးကျောင်းက စားပွဲနောက်နေ့မှပို့မယ်ဆိုပြီး ထားခဲ့တာ နောက်နေ့လာတော့ မရှိတော့ဘူး အစောင့်တွေကတော့ သူများသွားပို့တယ်ထင်တယ်လို့​ပြောတယ် ဒါပေမယ့် လိုရမယ်ရအနေနဲ့ နောက်နှစ်တော့ တောင်​ခြေကျောင်းက ဘုန်းကြီးပြောင်းပင့်မယ်လို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်သား တိုင်ပင်ထားတယ်။

မဟာတန်းရောက်တော့ နောက်တစ်နှစ်လည်း ဆက်လုပ်ြဖစ်ပါသေးတယ် ကိုယ့်လူနဲ့ကိုယ် တက်ညီလက်ညီပါပဲ။ နောက်တော့ ကိုယ်မရှိတော့လည်း အစဉ်အလာတော့ ဖြစ်သွားတယ်​ပြောရမယ် ဝါဆိုမှာလည်းပုံမှန်လုပ်တယ် ကထိန်လည်းဖြစ်အောင် စီစဉ်ကြတယ်။ ကျောင်းရောက်ရင် ဝင်တာနဲ့ ကထိန်သင်္ကန်းအတွက် အလှူခံပုံးကလေးတစ်ခုတွေ့တယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဝမ်းသာမိပါတယ် ဖြစ်သလိုနဲ့စခဲ့တဲ့ ဝါဆိုသင်္ကန်းကနေ ပုံမှန်လုပ်ြဖစ်တယ် နောက်တော့ကထိန်အတွက်ပါ ကြိုးစားလုပ်ထားကြတယ်။ တစ်ချိန်ကတက်ညီ လက်ညီလုပ်ခဲ့ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း ကျောင်းပြီးတော့ တစ်ယောက်တစ်နယ်စီဖြစ်နဲ့ ပြန်မဆုံနိုင်ကြတော့ပါဘူး ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အရင်တစ်ချိန်ကို ခဏလောက်ြဖစ်ြဖစ် ပြန်ရောက်ချင်ပါသေးတယ် တစ်ခါတုံးက ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်ရယ်။

ငယ်ငယ်ကနေရာ ဗမာပြည်အနှံ့နေခဲ့ဖူးတယ် သူငယ်တန်းမတိုင်ခင်အထိက မကွေးတိုင်းထဲမှာ လှည့်နေတယ် ငယ်လွန်းတော့ မမှတ်မိနိုင်တော့ဘူး။ ငယ်ကတည်းက ကံပါလာတာက လူကြီးတွေနဲ့နေရဖို့ ကံပါလာတယ်လို့ဆိုရမယ် အဖေ့ရဲ့သူငယ်ချင်း အတော်များများက အဖေ့ထက်အိမ်ထောင်ကျ နောက်ကျတာများတော့ ကျွန်တော်မွေးချိန်မှာ ကလေးဆိုလို့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ အဲဒီတော့ အဖေ့ရဲ့သူငယ်ချင်း လူပျိုကြီးများနဲ့ ကလေးမရှိသေးတဲ့ လင်မယားစုံတွဲများက ကျွန်တော့်ကိုထိမ်းကြပါတယ်။ အဖေ့သူငယ်ချင်းတွေ ဆိုပေမယ့်လည်း ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဦးလေးအဒေါ်အရင်းတွေလိုပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ပဲငယ်ကတည်းက လူကြီးတွေနဲ့နေရမယ် ကံပါလာပုံရပါတယ်။

နည်းနည်းသိတတ်တဲ့ အရွယ်ကိုရောက်တော့ ပထမဆုံးမှတ်မိတာက ရပ်စောက်မှာနေတယ် သူငယ်တန်းစာမေးပွဲ ပြီးသွားလို့ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အဖေကသူနဲ့ခေါ်ထားတာပါ။ ထုံးစံအတိုင်း တစ်အိမ်ထဲမှာနေကြရတာက လူပျိုကြီးသုံးယောက်နဲ့ပါ သူတို့သုံယောက်ဟာ နောက်နှစ်တော်တော်ကြာတဲ့အထိ ကျွန်တော့်ဒဏ်ကို အတော်လေးခံကြရပါတယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ ပူဆာတဲ့ဇာတ်လမ်းစပါတယ် လူပျိုကြီးသုံးယောက် မိုးလင်းတာနဲ့ကျွန်တော့်ကို မုန့်လိုက်ကျွေးတဲ့တာဝန်ယူရပါတယ်။ မနက်မိုးလင်း လက်ဘက်ရည်ဆိုင်သွားရင် လူပျိုကြီးသုံးယောက်ရယ် ကျွန်တော့်အဖေရယ် နောက်ပြီးတော့ ကလေးရောခွေးရောလို့ ​ပြောလို့ရပါတယ်။

အဖေ့သူငယ်ချင်း မွေးထားတဲ့ အယ်ဇေးရှင်းကြီး အမြဲပါပါတယ် ခွေးကြီးကအကြီးကြီးပါ နာမည်ကတိုက်ဂါးလို့ပေးထားတယ်။ ဒီကောင်ကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့စီးတော်ခွေးလို့ ​ပြောလို့ရပါတယ် ကျွန်တော်တက်စီးလို့ရတယ်။ တိုက်ဂါးကြီးဟာ အတော်ကိုလိမ္မာပါတယ် သူ့သခင်အိမ်ကိုလာတဲ့ ဧည့်သည်ကို အိမ်ပေါက်ဝကနေ ခေါင်းထောင်ကြည့်ပါတယ် သားသားနားနားသာ ဝတ်လာခဲ့ပါသူက အိပ်ရေးပျက်ခံပြီးတောင် ထပြီးမဟောင်ပါဘူး။ စုတ်စုတ်ြပတ်ပြတ်ဝတ်လာရင်တော့ ဘယ်သူတွေဘာတွေ သူနားမလည်ပါဘူး အသေကိုက်ပါတယ်။ အဲဒီ့တုံးက မဆလမပြုတ်သေးပါဘူး မြို့နယ်ကောင်စီ ဥက္ကဌကအိမ်ကို အမြဲလာတတ်ပါတယ် လာရင်တော့ရုံးကလာတော့ တိုက်ပုံနဲ့ဘာနဲ့အမြဲလာပါတယ် တစ်ညနေတော့ ဥက္ကဌကြီး စွတ်ကျယ်အစုတ်နဲ့လာတာ တိုက်ဂါးကိုက်လွှတ်လိုက်လို့ ဆေးခန်းပို့ရဖူးပါတယ်။

မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ တိုက်ဂါးကကျွန်တော့် အိမ်ပေါက်ကိုရောက်နေပါပြီ လက်ဘက်ရည်ဆိုင် မလိုက်ရမချင်းသူမပြန်ဘူး လက်ဘက်ရည်ဆိုင် မသွားတဲ့နေ့ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့အိမ်မှာ ဖျော်တဲ့ကော်ဖီတိုက်မှ တိုက်ဂါးကသူ့အိမ်ကိုပြန်ပါတယ်။ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်ရောက်ရင် တိုက်ဂါးကိုလည်း လက်ဘက်ရည်တစ်ခွက် တိုက်ရပါတယ် မုန့်ကျွေးရင်ဒီကောင်ကမစားဘူး။ သူ့အကျင့်က မုန့်ဆိုတစ်ြခားလူတွေ ကျွေးမှစားပါတယ် လက်ဘက်ရည် သောက်ြပီးတာနဲ့ တစ်ြခားဝိုင်းမှာသူက မုန့်လိုက်တောင်းပါတယ်။ ရပ်စောက်ဆိုတာက ကျဉ်းကျဉ်းလေးဆိုတော့ တိုက်ဂါးကြီးအကြောင်း လူတိုင်းကသိတော့ မုန့်ကျွေးကြပါတယ်။ တိုက်ဂါးမုန့်တောင်းတာက စားနေတဲ့လူတွေရဲ့ ပေါင်ကိုလက်နဲ့ပုတ်ြပီး တောင်းတတ်တယ်။

ရပ်စောက်ဆိုတော့ မြို့တစ်ဘက်အထွက်မှာ စစ်သင်တန်းကျောင်းကလည်းရှိတယ် တစ်ခါတစ်လေ အဲ့ဒီ့ကိုလာတဲ့ ဧည့်သည်တွေလည်း လက်ဘက်ရည်ဆိုင်ကို လာတတ်ပါတယ်။ တစ်ခါကလည်း လက်ဘက်ရည်ဆိုင်မှာ ဧည့်သည်မိသားစု တစ်စုထိုင်နေတာကို တိုက်ဂါးက မုန့်သွားတောင်းပါတယ်။ သူကတော့သူ့အကျင့်အတိုင်း ထိုင်နေတဲ့မိသားစုထဲက ကောင်မလေးရဲ့​ပေါင်ပေါ် လက်နဲ့သွားပုတ်တော့ ဟိုကလှည့်ကြည့်တယ် ခွေးအကြီးကြီးဆိုတော့​ကြောက်ြပီး ထ​ပြေးလိုက်တာ စားပွဲလည်းမှောက်ပြီးတော့ လက်ဘက်ရည်တွေ မုန့်တွေအကုန်မှောက်ပါတယ်။

ဒီအချိန်ကျတော့ ဦးဦးလူပျိုကြီးသုံးယောက်က အားကိုးရပါတယ် ညီမလေးဘာဖြစ်သွားသလဲ ဒီကောင်ကြီးကဒီလိုပဲ စသည်ဖြင့်ပေါ့လေ။ တိုက်ဂါးကလည်း သိတတ်ပါတယ် ဦးဦးလူပျိုကြီးသုံးယောက် သူ့ကိုဆူနေရင် ငုတ်တုတ်လေးနဲ့ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ထိုင်နေတတ်ပါတယ်။ တစ်ကယ်က မုန့်သွားတောင်းတာ အစောကတည်းက သူတို့ကမြင်ပါတယ် တမင်သက်သက် မတားတာပါ။ ဒီလိုအကြောင်းတွေကြောင့် တိုက်ဂါးကို မနက်တိုင်း လက်ဘက်ရည်တိုက်ရလည်း ဦးဦးသုံးယောက် မနှမျောပါဘူး တိုက်ဂါးမလာရင်တောင် သွားခေါ်ကြပါတယ်။ အတော်လူလည်ကျတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးဦးလူပျိုကြီးသုံးယောက်ပါ။

ခင်တဲ့လူရော မတည့်တဲ့လူရော ကျွန်တော့်အကြောင်း အတူညီဆုံးပြောတဲ့စကားက လူ့ခွစာတဲ့ ဘာလို့ပြောတယ်မှန်း စဥ်းစားမရဘူး တစ်ကယ်ကသူများကို ခွတိုက်တယ်လည်း ခွစာဆိုတာ သူများနဲ့အမူအကျင့် အပြောအဆိုမတူတာကို ပြောကြပုံရတယ်။ ဘယ်နေရာတွေ ပြောပုံဆိုပုံမတူသလည်း ပြန်စဥ်းစားတော့ အတော်လေးတော့ များတယ်ပြောရမယ် ဒီရက်ပိုင်းမှတ်မိသလောက် ပြန်စဥ်းစားမိတယ်။

တစ်လောလောက်က ကိုသာသာမင်္ဂလာဆောင်တယ် နောက်တော့ Facebook မှာ Status ကို Married လို့ပြောင်းသွားတယ်။ ကိုယ့်သူငယ်ချင်း မင်္ဂလာဆောင်တာ သဘောမကျတဲ့လူ မရှိပါဘူး ဝမ်းသာလွန်းလို့ အပြောင်အပျက် ဘာမှမပြောပဲ Comment မှာ ဝမ်းသာကြောင်း သဘောကျကြောင်း ရေးလိုက်ပါတယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ သူများတွေက Like ဆိုတာကို နှိပ်ကြသတဲ့ဗျာ အဲဒါကို မောင်ပြုံးက ခင်ဗျားကသဘောကျရင် ဘာလို့ Like ကိုမနှိပ်သလဲတဲ့။ ခက်တော့အခက်သား ကိုယ်တိုင်ရေးလိုက်တဲ့စာကို မောက်စ်နဲ့ Like button ကို ကလစ်နှိပ်လိုက်တာထက် ကျွန်တော်တန်ဖိုးထားပါတယ်။ Like ကိုနှိပ်လိုက်လို့ ဘာဖြစ်သွားမှာလည်း မေးတဲ့လူလည်းရှိတယ် ဒါပေမယ့် အားတိုင်းမနှိပ်တတ်တဲ့ အကျင့်ကို ပြင်ဖို့မလွယ်ဘူး ပြင်စရာလိုတယ်လည်း မမြင်မိသေးဘူး အဲဒီ့ကိစ္စတွေမှာ ကျွန်တော်ဟာ အများလုပ်ပုံနဲ့ သဟဇာတ ဖြစ်ပုံမရဘူး။

မျှော်လင့်ချက်ချင်း မတူတာလည်းရှိတယ် ဥပမာပြောရရင် စာရေးတယ် Technical နဲ့ပါတ်သက်တဲ့ အမြင်တွေရေးတယ် ဖတ်တဲ့လူလာဖတ်တယ် မျှော်လင့်တာက ကောင်းလိုက်တာတို့ နောက်လည်းရေးပါဦးတို့ ဒါမျိုးတွေမဟုတ်ဘူး ရေးထားတာက ဘယ်နေရာက ဘာမှားနေတယ်လို့ ပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်အရာတွေလိုသေးတယ် လို့ပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် အင်မတန်ဝမ်းသာပါတယ်။ ဘာကောင်ဖြစ်နေလို့ ရေးနေသလဲဆိုတဲ့ အပြောမျိုးလာလည်း ခွေးဟောင်တိုင်း ခေါင်းထောင်ကြည့်ရင် အိပ်ရေးပျက်တယ်လို့ ယူဆပြီး ပြန်ပြောမနေတာလည်း အကျင့်ဖြစ်နေတယ်။ ခက်တာက သူများကိုလည်း အဲဒီလိုပဲလို့ ယူဆမိတာကအမှားဖြစ်မယ် အကြောင်းသိနေတဲ့လူက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ စေတန်ဆို အားတိုင်း Technical post တွေပဲရေးနေတယ် သူ့ဆီမှာသွားရေးထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ Comment မှန်ရင် ကောင်းလိုက်တာလို့ တစ်ခါမှမပြောမိဘူး ဘာတွေထည့်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ် ရေးထားတာက ဘယ်နေရာမကောင်းဘူး ဒါမျိုးတွေပဲများပါတယ်။ မခင်လို့ရေးတာလားဆို မဟုတ်ပါဘူး သူငယ်ချင်းဆိုတာထက် ညီတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာပဲ ခင်လွန်းလို့ရေးရတာပါ လိုနေတာကိုမပြောပဲ ကောင်းလိုက်တာလို့ ပြောရတာကို သစ္စာဖောက်တယ်လို့ ခံစားမိလို့ပါ။ အများက ကောင်းတဲ့ကိစ္စကိုပဲ ပြောနေပြီး မကောင်းတဲ့ကိစ္စကို မသိချင်ယောင်ဆောင်တတ်တာကို မကောင်းတဲ့ဟာကို ပြောပြီးတော့ ကောင်းတဲ့ဟာကို သူများပြောပြီးသားဆိုပြီး မပြောတတ်တဲ့ကိစ္စက အများနဲ့ သဟဇာတ ဖြစ်ပုံမရဘူး။

ကောင်းတယ်လို့ အများစုလက်ခံတဲ့ အကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးထားတာ မြင်တိုင်းလည်း ကိုယ့်အယူအဆနဲ့ မကိုက်ရင် ထောက်ခံဖို့ဝန်လေးတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ အစ်မတစ်ယောက်က မိဘကျေးဇူးပေါ့ မိဘစကားနားထောင်သင့်ကြောင်း စသည်ဖြင့်ရေးထားတဲ့ ဆောင်းပါးလေးကို တွေ့ပါတယ် မကောင်းတာ တစ်ခုမှမပါပါဘူး အဲဒါကတော့လက်ခံပါတယ်။ အများကတော့ Like တွေနှိပ်ကြ ကောင်းလိုက်တာပြောကြပေါ့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ Like လည်းမနှိပ်ဖြစ်ပါဘူး ဘာလို့ဆိုတော့ ကိုယ်တိုင်က မိဘစကားဆိုပြီး နားထောင်တဲ့လူ မဟုတ်ပဲကိုး မိဘဆိုပေမယ့် အကြောင်းအရာတစ်ခု ပြောလာမယ်ဆိုရင် ကိုယ်တိုင်ပဲစဥ်းစားပါတယ် နားထောင်နိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာဆို နားထောင်ပါတယ် မိဘပြောလို့ဆိုပြီး မျက်စေ့စုံပိတ် လုပ်မယ့်လူတော့မဟုတ်တာ အသေအချာပဲ။ အမုန်းဆုံးစာပေထဲမှာ မတွေးခေါ်နိုင်တဲ့အရွယ်ကို ယျေဘုယကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာဘန်းပြပြီး လိုချင်တာရိုက်သွင်းတာမျိုးကို အမုန်းဆုံးပဲ။ အဲဒါကြောင့် သားလေးဖတ်ဖို့တို့ သမီးလေးဖတ်ဖို့တို့ဆိုတဲ့ စာအုပ်မျိုးတွေအင်မတန်မုန်းတယ်။ ရန်ဖြစ်တာ မကောင်းပါဘူး ဒါပေမယ့် အန္တရာယ်ပြုလာတာကို မခုခံပဲနေတာကို သူရဲကောင်းလိုလို လူလိမ္မာလိုလို မတွေးတတ်တဲ့ကလေးကို ရိုက်သွင်းထားတာက အဆိပ်ခပ်တယ်လို့ ယုံကြည်ထားတာ။ ဒါမျိုးကိစ္စတွေကတော့ အများစုနဲ့လုံးလုံးကို သဟဇာတ ဖြစ်မယ့်ပုံမပေါ်ဘူး။

ကိုယ်စိတ်ထဲက မလိုတာတွေကို အလွယ်တကူ ပယ်ထားလိုက်တတ်တယ်။ မိဘကျေးဇူးကိစ္စမှာ ဝင်ပြောမိရင်းနဲ့ အရာအားလုံးတော့ ပြောသမျှနားထောင်းလို့ မဖြစ်ဘူး ဥပမာဆိုရင် သိဒ္ဓတ္ထ ဖအေစကားအကုန် နားထောင်ခဲ့ရင် ဘုရားတောင် မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ ဖတ်မိတဲ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က လာပြောပါတယ် သိဒ္ဓတ္ထလို့ဘာလို့ခေါ်သလဲ မရိုမသေနဲ့လို့ ပြောပါရောလား ပြောမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်အတွက်က ဘာသာရေးမှာ လူပုဂ္ဂိုဆိုတာကို ပယ်ထားတာ ဘုရားဆိုလို့ ကိုးကွယ်တယ်လို့ မဟုတ်ဘူး ဟောတဲ့ဝါဒကို လက်ခံနိုင်လို့ ဝါဒကိုထူထောင်တဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အထွဋ်အမြတ်ထားတာပါ။ သူ့ဟာသူ မုန့်ညင်းစေ့ထဲ လမ်းလျှောက်နိုင်တာတို့ ဘာတို့က မြင်လည်းမမြင်ဖူး စိတ်လည်းမဝင်စားဘူး အဲဒါတွေကြောင့် ဒီဘာသာကို လက်ခံထားတာမဟုတ်ဘူး ဝါဒကိုလက်ခံလို့သာ ဗုဒ္ဓဘာသာဖြစ်နေတာ။ အဲဒီ့တော့ သိဒ္ဓတ္ထဆိုတာ အမည်နာမပဲ လူတိုင်းခေါ်လို့ရတာပဲ မရိုမသေလုပ်တယ်လို့ မခံစားသင့်ဘူး။ အများစုဟာ လူနဲ့မူကိုခွဲနိုင်ဖို့ အတော်ခက်ခဲပုံရတယ်။ ဒီလိုကိစ္စတွေလည်း အများနဲ့ကျွန်တော် သဟဇာတ မဖြစ်ပြန်ဘူး။

ဒီရက်ပိုင်း စဥ်းစားမိသလောက်ကို ရေးချထားလိုက်မိတယ် တစ်ကယ်က ဒီထက်ပိုပြီးအများနဲ့ သဟဇာတ မဖြစ်တဲ့အကြောင်းတွေ အများကြီးရှိပုံရပါတယ်။ ဘာကြောင့်ဖြစ်သလဲ အတော်စဥ်းစားရခက်တယ် ငယ်ကတည်းက တစ်ယောက်တည်းနေခဲ့တော့ အများရဲ့အမူအကျင့်ကို မရခဲ့တာလည်းအကြောင်းအရင်း တစ်ရပ်ဖြစ်နိုင်တယ် နောက်တစ်ချက်က ငယ်ကတည်းက ရိုက်သွင်းတဲ့စာမျိုး တစ်ခုမှမဖတ်ခဲ့ရတာလည်း တစ်ချက်အပါအဝင်ဖြစ်မယ်။ နောက်ဆုံးကတော့ ဖအေဖြစ်သူဟာ လူ့ခွစာလို့အင်မတန် နာမည်ကြီးတဲ့ လူကြီးဖြစ်နေတာ အဆိုးဆုံးအချက်ဖြစ်မယ်။

တရုတ်နှစ်သစ်ကူးဆိုတော့ ရုံးတွေပိတ်တော့ မအားတဲ့လူများလည်း အားအောင်ကြိုးစားပြီး အပန်းဖြေခရီးထွက်တယ်။ ထွေထွေထူးထူးမဟုတ်ပါဘူး တိုက်ခန်းမှာနေရတာကြာလို့ ကမ်းခြေမှာတဲထိုးအိပ်ကြတာပါ။ လာမယ့်လူများက အမျိုးမျိုးချက်ခဲ့ကြပါတယ် ဝက်သားဒုတ်ထိုး၊ ကြာဇံကြော်၊ အုန်းထမင်း၊ ဝက်သား စသည်ဖြင့်ပေါ့လေ။ ကျွန်တော်၊ ကိုသာသာနဲ့ စေတန်ရယ်ကတော့ မချက်နိုင်မပြုတ်နိုင်တဲ့ လူတွေဆိုတော့ အာလူးကြော်များနဲ့ တဲတစ်လုံးလက်ထဲဆွဲ အအေးဘူးများကိုဝယ်ပြီး တရုတ်နှစ်ကူးမှာ East Coast ကိုချီတက်ကြတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ စေတန်ကတော့ ဝိုင်ပုလင်းလေးနှစ်လုံး ကျောပိုးအိတ်ထဲထည့်ပြီး လူမမြင်အောင်ယူလာသေးတာပေါ့။

နေရာဦးမယ်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်က မနက် ရ နာရီကတည်းက အိမ်ကနေ အထုတ်အပိုးနဲ့ချီတက်လိုက်တာ မနက် ၁ဝ နာရီမှရောက်ပြီး မနက် ၉ နာရီမှအိမ်က ထွက်လာတဲ့ ကိုဒီဘီတို့ စုံတွဲက ကြိုရောက်နေလို့ အားနာရသေးတယ်။ ရောက်ရောက်ချင်း ပစ္စည်းတွေနေရာချ ပါလာတဲ့တဲလေးတွေ စတင်ပြီးထိုးရတာပေါ့။ တရုတ်နှစ်ကူးဆိုတော့ လူကလည်းစည်တယ်ခင်ဗျ မြင်သမျကတော့ မလေးရယ်၊ ကုလားရယ်၊ ဗမာရယ်ပဲမြင်မိတယ်။ တရုတ်က နှစ်ကူးဆိုတော့ မအားဘူးလေ ညနေအပိုင်းအိမ်မှာ ကျွန်တော့်တာတွေနဲ့ အပြင်ကိုမထွက်အားဘူး။ ဒီလိုနဲ့ တရုတ်မပါတဲ့ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကြီး East Coast မှာစည်ကားနေလိုက်တာပေါ့ဗျာ။

ရောက်ရောက်ချင်း ဆောက်နဲ့ထွင်းဆိုသလိုပဲ မောင်စေတန်က အစ်ကိုရေပုလင်း တစ်လုံးဖွင့်ကြစို့ဆိုပဲ။ မလုပ်ပါနဲ့ စောပါသေးတယ်ဆိုပြီး စကားလေးဘာလေးပြောပြီး ထိုင်နေရတယ်။ ကိုဒီဘီသူငယ်ချင်း ကိုမောင်ပုဆိုတဲ့ အစ်ကိုရောက်လာတော့ ရေခဲသွားဝယ်ပြီး အအေးဘူးတွေထည့်ရတယ် ဒါလည်းမောင်စေတန်က ဝိုင်ပုလင်းထည့်မယ် လုပ်နေလို့တားထားရတယ်။ မသောက်စေချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး အစဥ်အတိုင်း သောက်ရမယ်မဟုတ်လား ကိုဒီဘီကလည်း အစ်မကိုဖိနပ်တစ်ရံ လဘ်ထိုးပြီး ဝယ်ထားတဲ့ ဘီယာတွေက နှစ်ဒါဇင်လောက် ပါလာတယ်။ အဲဒါတွေကို ရေခဲဘူးထဲစီထည့် အမျိုးသမီးတွေအတွက် အအေးဘူးတွေထည့်ပေါ့။

ဆယ့်တစ်နာရီခွဲလောက်ကျ ဝက်သားဒုတ်ထိုးလုပ်လာတဲ့ အစ်မနှစ်ယောက်လည်း ရောက်လာရော လူစုံပြီဆိုပြီး ဆော့ကြတယ်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်တွေဆိုတော့ ရန်ကုန်အခေါ် ကုလားမစည်းနင်းတာပေါ့ မန္တလေးအခေါ်က လေယာဥ်ပျံရှပ်ထိုး။ ခုန်လိုက်ပေါက်လိုက်နဲ့ လူတွေကလည်းဆာနေပြီလေ ကြာဇံကြော်နဲ့ ဝက်သားဒုတ်ထိုး အပြီတွယ်ကြတော့တာပဲ ယောက်ျားများက စိတ်ချရတယ် ဘီယာတစ်ယောက်တစ်ဘူး ကိုသာသာက ဘီယာမသောက်ဘူး လုပ်နေလို့ ချော့ချက်တိုက်ရသေးတယ်။ စေတန်ကတော့ပြောတယ် ကျွန်တော်ဘီယာမကြိုက်ဘူးတဲ့ သို့ပေမယ့် သောက်ဆိုတော့လည်း သူကမငြင်းဘူးခင်ဗျာ။ နေ့လည်ပိုင်းကလည်း ပူလိုက်တာ ဒါနဲ့အားလုံး သစ်ပင်အရိပ်အောက်ကို လူတွေအကုန်ပြောင်း။ ကိုဒီဘီက ဓာတ်ပုံရိုက်ထွက်မယ်ပြောလို့ ကမ်းခြေတစ်လျောက် လမ်းလျောက်လိုက်တာ ပြန်ရောက်တော့ ခွေးထွက်လွန်ပြီး အကုန်ယဲ့ယဲ့ပဲကျန်ပါတယ်။

အဲဒါနဲ့ နောက်တစ်ခေါက် ဘီယာများထပ်သောက်ရတယ် အအေးဘူးတွေ မသောက်တာက အမျိုးသမီးတွေ သောက်စရာမကျန်မှာစိုးလို့ ခွေတာတာပါလို့ ပြောတော့ ကိုဒီဘီရဲ့ အမျိုးသမီးက ငါ့မောင်တွေ ကျန်းမာပါစေ ချမ်းသာပါစေဆိုပြီး သာဓုခေါ်ပါတယ်။ မူးသလားဆိုတော့ ဘယ်သူမှကို မမူးပါဘူး Dehydration ဖြစ်နေတဲ့အချိန် သောက်တာဖြစ်လို့ မမူးတဲ့အပြင် မြန်မြန်ပြန်ပြီးလန်းလန်းဆန်းဆန်း ဖြစ်လာတာပါ။ ဘီယာမသောက်ဘူးဆိုတဲ့ ကိုသာသာတောင် တယ်ဟုတ်ပါလို့ အသံထွက်လာတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ယောက်ျားငါးယောက် သောက်လိုက်ကြတာ နေမစောင်းခင် ပါလာသမျဘီယာ ၃ လုံးပဲကျန်ပါတော့တယ်။

ညနေစာကတော့ အုန်းထမင်းနဲ့ ကြက်သား ချက်လာမယ့်လူက ဆောင်းရေလျဥ် သူတို့နောက်ကျနေလို့ ကမ်းခြေတစ်လျောက် စက်ဘီးစီးပြီး ရေခဲအဝယ်ထွက်ရတယ်။ ပြန်ရောက်မှ ဝိုင်ပုလင်းတွေ ရေခဲဘူးထဲ ထပ်ထည့်ရတယ်။ ဝိုင်အင်အားတောင့်သွားပုံက ကိုဒီဘီရဲ့ရုံးက အစ်မတစ်ယောက်ကို လူကြုံမှာပြီး ဝိုင်ပုလင်းတစ်လုံး ထပ်သယ်လာသေးတယ်။ ကိုမောင်ပုကတော့ နှိုးစက်များပေးထားသလား မသိပါဘူး ၆ နာရီထိုးကတည်းက သူသယ်လာတဲ့ Cognac ပုလင်းကို ဖောက်မယ်ပဲပြောနေတယ် ဝိုင်တွေမသောက်နဲ့ဦး ရောကုန်ရင်မကောင်းဘူး ဆိုတာကပါသေးတယ်။

ဘယ်ပုလင်းဖြစ်ဖြစ် ဒို့ယောက်ျားများက မငြင်းကြပါဘူးလေ။ ဒိုင်ခံပြီးငှဲ့ပေးလိုက်တာ အတော်ပြင်းသွားတယ် ကိုသာသာက ဒီနေရာကျလူပါး ကျွန်တော်ထည့်ပေးတာ လက်မခံဘူး သူ့ဟာသူထည့်တာ ကျွန်တော်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ခွက်ထဲမှာက နှီးတစ်ပြားလောက်ပဲ ထည့်ထားတာရယ် အဲဒါကိုတစ်ခွက်လုံးအပြည့် ဆော်ဒါထည့်သောက်တယ်။ Cognac ဆိုတော့ အဝင်လည်းမဆိုးဘူး အနံကလည်းမှေးနေတော့ လျောကနဲ့ဝင်တာပဲ။ စေတန်တို့ကတော့ ပြင်းလို့နှစ်ခွက်ရောပြီး ဂွတ်ကနဲ့အမြန်မော့လေရဲ့။ သိလိုက်တယ် ဒီကောင်တော့ ချက်ချင်းနာတော့မယ်လို့။ ကျွန်တော်ကတော့ လူလည်လုပ်ပြီး ပြင်းလည်း ထပ်မရောဘူးဆိုပြီး အစားများများစားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သောက်ပါတယ်။

လူကြီးနှစ်ယောက်ကတော့ အမြဲသောက်နေကျဖြစ်တော့ ပြဿနာက ဘာမှမရှိဘူး။ မကြာပါဘူး သောက်စလုံးဝမရှိတဲ့ ကိုသာသာတစ်ယောက် ခြေလှမ်းမှားပြီး ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ တဲထဲဝင်ပြီး ချက်ချင်းကိုမှောက်လျက်နဲ့ အိပ်ပျော်သွားပါတော့တယ်။ ကျန်တဲ့လူလေးယောက် ဆက်သောက်လိုက်တာ မောင်စေတန်ကတော့ ကောင်းနေပြီကောင်းနေပြီ တစ်တွတ်တွတ်ပြောနေသေးဗျာ။ စေတန်နဲ့ ကျွန်တော် သောက်တဲ့ပမာဏတူပေမယ့် ကျွန်တော်က စားတာပဲပိုဦးစားပေး စားလို့ဖြစ်မယ်ထင်တယ် အခြေအနေမပျက်သေးဘူး။ ကိုဒီဘီနဲ့ ကိုမောင်ပုကတော့ ဒီလောက်နဲ့တော့ အခြေအနေပျက်မယ့် လူတွေမဟုတ်ကြပါဘူး။

မှောက်နေတဲ့ ကိုသာသာကိုနှိုးပြီး နည်းနည်းသက်သာအောင်ဆိုပြီး ရေချိုးထွက်ပေးရသေးတယ်။ ရေချိုးပြီးတော့မှ ကိုသာသာလည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတယ် ကောင်းနေတယ်ဆိုတဲ့ စေတန်လည်း နည်းနည်းအရှိန်ပြန်ကျသွားတယ်။ ရေချိုးပြန်ရောက်တော့ ဆောင်းရေလျဥ်လည်း ရောက်နေပါပြီ အုန်းထမင်းနဲ့ ကြက်သားမဟုတ်ဘူး ဝက်သားဆိုပဲ။ အီနေမှာစိုးတော့ ဝိုင်ပုလင်းများကို ထပ်ဖောက်ရပြန်ပါတယ် တကယ်ကတော့ အကြောင်းပြတာပါလေ မဟုတ်လည်း သောက်မှာပါပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ သောက်မယ့်လူ တစ်ယောက်တိုးနေပြီဖြစ်တော့ မေးကြည့်ပါတယ် ပါမစ်ပါသလားဆိုတော့ ရပါတယ်ပြောတာပါပဲ။ ပါမစ်ပါတယ်ဆိုပြီး မောင်ဆောင်းကအပျော့ဆို မသောက်ဖူးဆိုပဲ ဒါနဲ့ကိုယ်တို့တတွေပဲပဲ ဝိုင်သောက်ပြီး မောင်ဆောင်းကို Cognac တိုက်ရပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့တက်ညီလက်ညီ လှုပ်ရှားလိုက်ကြတာ ဝိုင်နှစ်လုံး ဘယ်လိုပျောက်သွားမှန်းကို သတိမထားလိုက်မိဘူး။

အကုန်လုံးကလည်း မှန်နေပြီဆိုတော့ ပြာပြာဆီကနေ မတီးတတ်ပဲ ယူလာတဲ့ဂစ်တာကိုယူပြီး သောင်ပြင်ပေါ်ဒိုးရတယ်။ ဂျုံဂျန်ဂျုံဂျန်နဲ့ နည်းနည်းတီးတတ် ခေါက်တတ်တဲ့ ကိုသာသာကို တီးခိုင်းပြီး စေတန်နဲ့ကျွန်တော်ကတော့ အင်မတန်စည်းဝါးကိုက်စွာပဲ တစ်ယောက် ကီးတစ်မျိုးနဲ့ အဝင်အထွက် တစ်ယောက်တစ်မျိုးနဲ့ ဆိုကြတာပါပဲ။ မောင်ဆောင်းကတော့ မန်နေဂျာနေမကောင်း ဖြစ်နေလို့ဆိုချင်ပေမယ့် မဆိုနိုင်သလို သောက်လက်စလည်း လက်စမသတ်နိုင်လိုက်ဘူး။ ကိုငြိမ်းချမ်းထွေးရောက်လာလို့ သီချင်းအဆိုရပ်ပြီး သူ့ကိုဧည့်ခံရင်း အားနာလို့ ထပ်သောက်ကြပြန်ပါတယ်။

တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်က မူးပုံမူးနည်းက မတူကြပြန်ဘူး။ စေတန်ရေချိန် ကိုက်ပုံကထူးဆန်းတယ် ရေချိန်မကိုက်တစ်ကိုက် အချိန်အထိ သူနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က သောက်ရင်းနဲ့ တရားအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသေးတာ ပြီးတော့မှ ကျွန်တော်မုန့်သွား ထပ်စားတုံးဖောက်လာတာ သူမထနိုင်တော့ဘူး ငုတ်တုတ်လေး နောက်ပစ်ထိုင်ပြီး အစ်ကိုပြန်လာရင် ကျွန်တော့််အတွက် တစ်ခွက်လောက် ထပ်ယူခဲ့ပါဦးဆိုပြီး အော်မှာတယ် သူကိုယ်တိုင်တောင် မထနိုင်တော့ဘူး နောက်ပြီးတော့ သွားလေးဖြီးပြီးတော့ ဟဲဟဲ ဟဲဟဲနဲ့ ဆက်မပြတ် ရယ်နေတော့တာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း သူ့အခြေအနေကြည့်လိုက်တာ မဟန်တာနဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ထပ်ထည့်မပေးတော့ဘူး။ ဒီလိုဖြစ်နေပုံကို မှတ်တမ်းတင်မယ်ဆိုပြီး ဓာတ်ပုံဆရာကို ကြည့်လိုက်တော့ ဓာတ်ပုံဆရာလည်း ကင်မရာကို နိုင်တော့တဲ့ပုံမပေါ်ဘူး ငြိမ်နေတာပဲ။ မကြာပါဘူး ခဏနေတော့ စေတန်ဝင်အိပ်သွားလေရဲ့။ ညဘက်အိပ်ရင်းနဲ့ ယောင်ပြီးတော့ ကိုသာသာကို ဘယ်သူလဲဆိုပြီး ထထကြည့်တယ်ဆိုပဲ။

သူများတွေ အိပ်သွားတော့ မအိပ်သေးတဲ့ ကိုသာသာနဲ့ ကျွန်တော်ပဲကျွန်တော့်တယ်။ ဒါနဲ့မအိပ်ချင်သေးတာနဲ့ သူများတွေမူးပြီးတော့ ပုံစံအမျိုးမျိုးပြောတယ် ကျွန်တော်မူးတော့ ဘယ်ပုံလဲဆိုတာ ကိုသာသာကိုမေးကြည့်တော့ ခင်ဗျားကတော့ မမူးတာလား မမူးချင်ယောင်ဆောင်တာလား မသိဘူး သောက်တာတော့ သူများထက်မနည်းဘူး ခင်ဗျားက ကွက်တွင်းများ ဖြစ်နေသလားတဲ့။ ကောင်းကြရောပဲ သူများကိုလိုက်ပြောနေတာ ကိုယ့်ကျမှကွက်တွင်းကို ဖြစ်ကရော။

အခုနောက်ပိုင်း သဘာဝပါတ်ဝန်းကျင် ထိမ်းသိမ်းရေး အားပေးတဲ့အနေနဲ့ စာတွေကို ပရင့်ထုတ်မဖတ်တာ တစ်နှစ်ခွဲလောက်ရှိပြီ မတတ်သာမှသာ ပရင်ထုတ်ပါတယ်။ လက်ချာတွေ ပရင့်မထုတ်ပဲ ဖတ်လွန်းလို့ စာမေးပွဲနားနီးရင် စာရွက်ကိုဖတ်စရာမရှိလို့ ပြဿနာတက်တတ်ပါတယ်။ မျက်စေ့က ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိဘူး အနည်းဆုံး စာမျက်နှာ ၅ဝ – ၆ဝ လောက်ဖတ်ပြီးရင် ခဏနားပြီးပြန်ဖတ်လိုက် ဗမာစကားလုံးတွေဆိုရင် အဝိုင်းဒေါင့်အချိုးတွေက Pixel တွေကိုပါ မြင်နေရတယ်ဗျ။ တစ်ကယ်က LCD တွေမှာ Clear Type မှာ Shadding တွေပါတော့ တစ်ကယ်ဆို ဗမာစာလုံးအဝိုင်းက Pixel တွေမသပ်မရပ်နဲ့ မမြင်ရဘူးရယ် အဲဒါကြောင် တစ်ခါတစ်လေ စိတ်က Clear Type များပိတ်မိသလား သွားကြည့်မိတတ်တယ်။ ဒါနဲ့အသေအချာကြည့်တော့ ဒေါင့်ချိုးမှမဟုတ်ဘူး ကျန်တဲ့နေရာတွေလည်း Pixel တွေနဲ့ ဆွဲထားတာကို သေသေချာချာမြင်နေရတယ်။ ဖြစ်နေတာက ကြာပါပြီ အခုမှသတိရလို့ အသေအချာ ကြည့်လိုက်မှ သတိထားမိတာပါ။ အိမ်ကစက်ကြောင့်လားဆိုပြီး စဥ်းစားတော့လည်း မဟုတ်သေးဘူး ကျောင်းကစက်လည်း အတူတူပဲရယ်။ မျက်မှန်က ဆလင်ဒါကြောင့်သာ ညဘက်ဆိုရင် မီးလုံးတို့ဘာတို့ နှစ်လုံးထပ်မြင်တတ်လို့ တပ်ထားတာ တစ်ကယ်က အနီးရောအဝေးပါ ပါဝါမရှိဘူးရယ်။ အိမ်မှာသာ ဆိုင်ကယ်စီးတော့ ညဘက်ဆို မတပ်ရင် ကားမောင်းလာတာ ဆိုင်ကယ်နှစ်စီး အပြိုင်စီးတာ အလယ်ကရှောင်လိုက်မယ်ဆို လုပ်လိုက်မိရင် ပြဿနာတက်မယ် မဟုတ်လား အခုတော့ လမ်းကူးတောင် မီးပွိုင့်ကပဲကူးတယ် အနည်းဆုံးတော့ အတိုက်ခံရရင် အာမခံကြေးရမယ်မဟုတ်လား။ အခုဟာက ပါဝါတက်တယ်ဆိုလည်း သူများတွေလို နည်းနည်းဖတ်ပြီး မျက်စေ့ပင်ပန်းလာရင် မမြင်ရပဲဝါးသွားတာ စာလုံးတွေတော့မြင်တယ် ဖတ်လို့မရတာ ဒါမျိုးပဲဖြစ်တတ်တယ် ကြားဖူးပါတယ်။ အခုဟာက မျက်စေ့ပင်ပန်းအောင် လုပ်လိုက်မှ ပိုမြင်သလိုဖြစ်နေတယ်။ တစ်ခုတော့ရှိပါတယ် ဝါးသွားတာကို စိတ်က Pixel မြင်ရတယ်ပဲထင်နေမိသလား။ ဒါပေမယ့်လည်း ကြည်ကြည်လင်လင်ကြီး ဖတ်လို့ရနေတယ် Pixle ပါမြင်နေရတော့ ပိုပြီးပါဝါတက်တယ်လို့ လက်ခံရခက်နေတယ်။

ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ငါးတန်းလောက်မှာ အိမ်နီးနားချင်းအဖြစ် ဂျပန်မတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ အဲဒီ့အိမ်နီးနားချင်း အစ်မကသူ့ ပါရဂူဘွဲ့ကျမ်းအတွက် ဗမာပြည်မှာလာပြီး လက်တွေ့ကွင်းဆင်းရင်း ကျမ်းကိုဗမာပြည်မှာပဲရေးတာပါ။ ဗမာပြည်လာတော့ သူကဗမာလိုသင်လာတယ် ရောက်ကာစက တော်တော်လေးရယ်ရတယ် သူပြောတတ်တာက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ပဲ ပီပီသသပြောတတ်တယ်။ အိမ်ချင်းကပ်လျက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့််အိမ်နဲ့ကတော့ မိသားစုလိုကို ဖြစ်နေတာပါ အဖေနဲ့အမေကို သူကမွေးစားအဖေနဲ့ အမေလို့ပြောတတ်တယ်။ ဗမာလိုသိပ်မပြောတတ်တော့ အဖေနဲ့ အမေကတော့ သူနဲ့စကားပြောရင် အင်္ဂလိပ်လိုပြောရတယ် ပုံမှန်အားဖြင့် ဂျပန်ပြောတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားက နားထောင်မဖြစ်ပါဘူး ဒါပေမယ့် အစ်မကတော့ ငယ်ကတည်းက သူ့အဖေနဲ့ အင်္ဂလန်မှာနေတော့ သူ့လေသံက မသိရင်ဂျပန်ပြောနေမှန်းကို မသိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်နဲ့စကားပြောမှ ဒုက္ခရောက်ပါတယ် အင်္ဂလိပ်လိုပြောလည်း ငါးတန်းကလေးက နားမလည်ပါဘူး ဗမာလိုပဲမနည်းပြောရပါတယ် ဒါနဲ့ပဲသူဗမာလို ပြောတတ်သွားလို့ နောက်ဆုံးစျေးထဲမှာ စျေးသည်နဲ့စျေးဆစ်ရင်း စကားတောင်များတတ်လာပါတယ်။ ဂျပန်နာမည်က ယူကာကိုလို့ခေါ်တယ် အဆင်ပြေအောင် ဘာနေ့သမီးလည်းမေးပြီး သောကြာသမီးဆိုတာနဲ့ သိင်္ဂီရှေလို့အဖေက ဗမာနာမည်ပေးထားတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ညီမလေးနဲ့ကတော့ မမယူကာကိုခေါ်လိုက် မမသိင်္ဂီခေါ်လိုက်နဲ့ သူအားရင်ကစားဖော်ရနေတာပဲ။ ဒီလိုနဲ့ နှစ်နှစ်လောက်သူနေသွားတယ် ပြီးတော့ ကျမ်းရေးလို့ပြီးတာနဲ့ စစ်ဆေးဖို့တင်ရင်း တိုကျိုတက္ကသိုလ်ကို သူအပြီးပြန်သွားတယ်။

နောက်တော့ နှစ်နှစ်တစ်ခေါက်လောက်တော့ သူလုပ်တဲ့ သုတေသနအလုပ်နဲ့ လိုအပ်ရင် ဗမာပြည်ကိုလာတတ်တယ်။ အဖေကလည်း သူလိုအပ်တဲ့ ဒေတာတွေကို အမြဲရှာပေးလေ့ရှိတော့ အဆက်အစပ်တော့မပြတ်ဘူး။ သူကျောင်းပြီးတော့ တိုကျိုတက္ကသိုလ်မှာပဲ ကထိကပြန်လုပ်နေတယ်။ နောက်ပိုင်း အဖေလည်း သူ့ကျန်းမာရေးအရ သုတေသနအလုပ်ကနေ နားလိုက်ပြီး နယ်အလုပ်တွေကို ပြန်ပြောင်းလိုက်တော့ တစ်ခါတစ်လေ မမကဗမာပြည်လာတယ် ဒါပေမယ့် ကိုယ်ကတစ်ခြားမြို့မှာရောက်နေရင် သူလာချင်လည်း အချိန်မရတော့ မလာနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဆယ်တန်းအောင်တော့ မန္တလေးကိုသူရောက်လာတယ် မတွေ့တာကြာတော့ အားလုံးဝမ်းသာကြပါတယ်။ ဖြစ်ချင်တော့သူက ချင်းတွင်းအထက်ပိုင်း မင်းကင်းနဲ့ မောက်ကတော်ဘက်ကို သွားချင်တယ် ဒါပေမယ့် အဲဒီ့ဘက်က နိုင်ငံခြားသားပေးမသွားဘူး။ အဖေအမျိုးမျိုးစီစဥ်ပေးတယ် ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုမှသွားမရလို့ သူလိုချင်တဲ့ ဒေတာတွေရဖို့ ကျွန်တော်ပဲ မောက်ကတော်ဘက်ကိုသွားတယ် တစ်ရွာဝင်တစ်ရွာထွက် စာရင်းလိုက်ကောက်ရတယ်။ နောက်ကျွန်တော် ပထမနှစ်လောက်မှာ သူတစ်ခေါက်ပြန်လာတယ် စစ်ကိုင်းကအိမ်ကို သူရောက်လာသေးတယ်။ အဖေဆုံးတော့ သူ့ကိုပေးထားတဲ့ လိပ်စာနဲ့စာထည့်လိုက်တယ် ဗမာပြည်ကစာဟာ ဂျပန်ကိုရောက်ပုံမရဘူး။ နောက်တော့ ဗမာပြည်မှာအင်တာနက်ဆိုတာ ရလာတော့ သူပေးခဲ့တဲ့ တိုကျိုတက္ကသိုလ်က သူ့အီးမေးနဲ့ ဆက်သွယ်လည်းမရတော့ဘူး လိပ်စာမရှိတော့ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ပဲအဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့တယ်။

ဒီလိုနဲ့ အင်တာနက်မှာ လူပျောက်ရှာပုံတော် ကျွန်တော်ဖွင့်ရတယ် ဘယ်လိုမှရှာလို့မရဘူး။ နောက်ဆုံး Google Alert နဲ့ ရှာခိုင်းထားတယ် အဖြေအသစ်ထွက်တိုင်း ကျွန်တော့််ဆီကို အီမေးပို့ပေးတယ် ဒီတော့မှနာမည်တူတွေ အင်မတန်ပောမှန်းသိတယ် နာမည်တူပေမယ့် လူမတူပါဘူး။ ဒီလိုနဲ့ရှာလာတာ ၃ နှစ်လောက်ကြာတယ် ဂျပန်က သုတေသနလုပ်တဲ့ လူနာမည်တွေစုထားတဲ့ ဆိုက်တစ်ခုကိုတွေ့တယ် အဲဒီကနေမှသူ့ နာမည်ကိုရှာလို့တွေ့တယ် ဘယ်လိုမှမမှားနိုင်ဘူး တိုကျိုတက္ကသိုလ်က ကထိက ဒါပေမယ့် လိပ်စာကျွန်တော့််ကို ပေးထားခဲ့တဲ့ လိပ်စာဖြစ်နေတယ် နောက်ဆုံး Update လုပ်ခဲ့တဲ့ နေ့စွဲကလွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုမှသုံးမရခဲ့ဘူး။ တိုကျိုတက္ကသိုလ်က Web Admin ဆီကိုအီးမေးပို့တယ် ဒီနာမည်နဲ့လူရဲ့ အီးမေးလိပ်စာကို ပြောလို့ရမလားဆိုတော့ အဲဒီ့နာမည်နဲ့ ကထိကမရှိဘူးဆိုပြီး စာပြန်လာတယ်။ ဒါနဲ့ပဲလက်လျော့ထားလိုက်ရတယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ၂၀၀၈ ဒီဇင်ဘာ ၃၁ မှာ Google Alert ကနေ အီးမေးပြန်ဝင်လာတယ် အရင်ရှာဖူးတဲ့ သုတေသန မှတ်တမ်းဆိုက်နဲ့ပဲ သွားကြည့်တော့ လိပ်စာတွေအကုန်ပြောင်းနေတယ် အီးမေးလိပ်စာမပါလာဘူး။ ဒါနဲ့သူ့ထဲကလိပ်စာနဲ့ စာပဲရေးပြီး ထည့်လိုက်ရတယ် ကျွန်တော့််လိပ်စာ၊ အီးမေးနဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တွေ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

ဒီလိုနဲ့ ၁ဝ ရက်လောက်နေတော့ အီးမေးတစ်စောင်ဝင်လာတယ်။ စင်ကာပူကနေ စာရောက်လာလို့ ထူးဆန်းနေကြောင်းနဲ့ ကျွန်တော့််ဖြစ်နေလို့ အလွန်အ့သြမိကြောင်း မမဆီကနေ အဆက်အသွယ်ပြန်ရပါတယ်။ အရင်ဆက်သွယ်မရတာက ဗမာပြန်ကပြန်သွားပြီး သူတိုကျိုတက္ကသိုလ်ကနေ အလုပ်ထွက်ပြီး Tsukuba တက္ကသိုလ်မှာ ပါမောက္ခလုပ်နေလို့ လိပ်စာပြောင်းသွားတာဖြစ်ကြောင်း ပြောပါတယ်။ နှစ်သစ်မှာ အဆက်အသွယ်ပြတ်နေတဲ့ မိတ်ဆွေတွေဆီကနေ ပြန်ပြီးအဆက်အသွယ်ရတာ အင်မတန်ဝမ်းသာကြောင်း ပြန်ပြောလာပါတယ် မိသားစုပုံလေးပေးပါဆိုလို့ အမေရယ် ညီမလေးရယ် ကျွန်တော်ရယ် ရိုက်ထားတဲ့ပုံကို အီးမေးနဲ့ပို့လိုက်ရတယ်။ နောက်နေ့မှာ မမသိင်္ဂီဖုန်းဆက်လာတယ် ငါ့မွေးစားအဖေပုံက မပါလာဘူးတဲ့ ဒီတော့မှ အဖေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြရတယ်။ ဒီလိုနဲ့မမသိင်္ဂီနဲ့ ပြန်ပြီးအဆက်အသွယ်ရတယ် အမေ့ကိုလည်းပြောပြရတယ်။

ဒီနှစ်တော့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ၃၁ ရက်နေ့မှာပဲ မမသိင်္ဂီဆီကနေ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်ကဒ်နဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပါလာပါတယ်။ မမသိင်္ဂီဗမာပြည်ကို နောက်ဆုံးလာတုံးက ကျွန်တော်တို့မိသားစုနဲ့သူနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ပုံလေးပါ။ ဒါဗမာပြည်က ငါ့ရဲ့မိသားစုပုံတဲ့ မင်းဆီမှာလည်းရှိသင့်တယ်ထင်လို့ ပို့လိုက်တယ်လို့စာရေးထားတယ်။ ပြောမယ်ဆိုရင် အဖေကဓာတ်ပုံ ရိုက်ခဲပါတယ် ဒါ့ကြောင့် အဖေ့ဓာတ်ပုံဟာ တော်တော်ရှားပါတယ် မိသားစုပုံဆိုတာ မရှိသလောက်ပါပဲ ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော့််အတွက်တော့ ပို့လိုက်တဲ့ပုံဟာ တော်တော်ကို တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ပုံထဲမှာ ညီမလေးဆိုရင် နားသန်သီးလေးနဲ့ ကလေးလေးပဲရှိသေးတယ် အဖေလည်း ကျန်းကျန်းမာမာပဲရှိသေးတယ် ကျွန်တော်လည်း အခုလောက်ဆံပင်မဖြူသေးဘူး။ ဝမ်းသာစရာတစ်ခုက ဇန်နဝါရီ ၂ ရက်နေ့ စင်္ကာပူကို သူရောက်မယ်ပြောတယ် သွားကြိုရဦးမယ် ရ နှစ်အတွင်းမှာ မမယူကာကိုလည်း တော်တော်ကို အသက်ကြီးသွားရောပေါ့။

အရင်နှစ်ကလည်း ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ဘူး ဒီနှစ်လည်း ပြန်မရောက်နိုင်ပြန်ဘူး ညီမလေးရေ။ အစ်ကိုမရှိပေမယ့် တစ်ခြားလူတွေ အစုံအနားမှာရှိကြမှာပါ။ မွေးနေ့အတွက်ဆိုပြီး လက်ဆောင်ဝယ်ပေးလေ့မရှိဘူး ဒါပေမယ့် ပြန်မလာနိုင်တဲ့ နှစ်တွေအတွက်ဆိုပြီး အမှတ်တရ ဝယ်ပေးလေ့ရှိတယ် အရင်နှစ်ကတော့ စောပြီးပို့လိုက်နိုင်တယ် ဒီနှစ်တော့ တစ်ပါတ်လောက်နောက်ကျမှ ရောက်မယ်ထင်တယ်။ ပြန်မရောက်လာလို့ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ ဘယ်တုံးကမှလည်း အလိုမလိုက်ဘူး ခိုင်းထားတာ နည်းနည်းလေး လွဲတာနဲ့ ဆူမယ့်ပူမယ့် အစ်ကိုကြီး မလာနိုင်ဘူးလို့ပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ။ နောက်နှစ်လည်း အခြေအနေအရပေါ့ ပြန်ရောက်ဖို့တော့ ကြိုးစားပါဦးမယ်။

ငယ်ကတည်းက ဗမာစာဆရာမဆိုတာ ကျွန်တော်နဲ့က ရန်သူပဲပြောရမယ် ကိုယ်ကပဲဗမာဖြစ်နေလို့ စကားအပြီလွန်နေသလား မသိပါဘူး ဖတ်တာမမှန်ရင် လုံးဝမကြိုက်ဘူး။ ငါးတန်းကဆရာမကလည်း စကားမပြီကလာ ပြီကလာနဲ့ ရှမ်းမပါဗျာ ကျောင်းပြောင်းလာကာစက ဝါကျလို့ တစ်ခါထွက်လိုက်မိတယ် ခေါင်းခေါက်ခံရတယ် ဝက်ကျတဲ့ ဒါလည်းဟုတ်တယ်လေ ကိုယ်မှားတာပဲဟာ။ နေဦးဒင်းတော့လား ဘယ်လောက်မှန်အောင် ဖတ်တတ်မလည်းဆိုပြီး မှတ်ထားတာ နောက်နေ့ ကဗျာဖတ်တာ တစ်ချက်တွေ့တာပဲ “ဝါးပြာထည့်ကျို အိုးနားတိုနှင့် ခပ်ချိုညစ်တေ” ဘယ်ရမလဲ “အိုးနားတို” လို့ဖတ်သွားတာ “အိုးနဒို” လို့ဖတ်ရတယ် မဟုတ်ဘူးလားဆရာမရဲ့ဆိုတော့ နင်ဘယ်လောက်သိသလဲဆိုပြီး ခေါင်းခေါက်ပြန်ရော ဘယ်တုံးကမှငြိမ်ခံတဲ့လူမှမဟုတ်တာ မှန်ပါတယ်ဗျ ဆရာမမှားတာဆိုတော့ ထပ်အခေါက်ခံရပြန်ရော။ ဒီတစ်ခါတော့ နပ်သွားပြီ နောက်နေ့မှတွေ့မယ်ပေါ့ မှန်လျက်နဲ့အခေါက်ခံရတယ် အိမ်ကျမှအဖေ့ကိုတိုင်။ ဒါမျိုးကျတော့ အဖေကသိပ်အားကိုးရတယ် မှန်ရဲ့သားနဲ့ အရိုက်ခံရ အခေါက်ခံရတယ်ဆိုတာ မရှိရဘူးဆိုပြီး ကျောင်းလိုက် ပြဿနာရှာတာပဲ ဆရာမလည်းစိတ်ညစ်သွားပုံပေါ်တယ် နောက်ဘယ်လိုထွက်ထွက် ဘာမှမပြောရှာတော့ဘူး။ မကြာပါဘူး သမိုင်းဆရာမနဲ့ ထပ်ညိပြန်ရော “တန့်ဆည်” တဲ့လုပ်ပုံက “ဒဇယ်” လုပ်ပါဗျာဆိုတော့ အတန်းထဲကထွက်သွားရော နင့်ကိုတိုင်မယ်တဲ့ နောက်တော့ သူလည်းသတင်းရပုံရတယ် ခေါင်းလည်းမခေါက်ဘူး အတန်းပိုင်နဲ့လည်း မတိုင်ဘူးရယ် အိမ်ကလိုက်လာမှာ ကြောက်ပုံရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ရှစ်တန်းအထိ ဆရာမများနဲ့ အသံထွက်ပြဿနာတက်ရင်း လိမ်ဖယ်လိမ်ဖယ်နဲ့ အတန်းတက်သွားတာပါပဲ။ ကိုးတန်းရောက်မှ ကိုယ်ခံရတဲ့အလှည့်ရောက်တာပဲ ရှမ်းပြည်ကလည်းခွာခဲ့ပြီ ဆရာကဖြစ်ချင်တော့ အဖေနဲ့ဘော်တာ လူကအညာသား စကားကပြီလိုက်တာမှ ခက်နေတယ်။ အမေလုပ်ပုံက သားဖြစ်သူက ဗမာစာည့တယ်တဲ့ ဒါလည်းဟုတ်တယ် စာစီစာကုံးများ ဘယ်လိုရေးရေးမရေးတတ်ဘူးရယ် လက်ရေးလက်သားတော့ ပြောမနေနဲ့ ဗမာစာလက်ရေး ဖတ်မရသလောက်ပဲ ဒါနဲ့ကျူရှင်မသင်တဲ့ ဆရာဆီမှာ ဘော်တာချင်း သင်ပေးပါလုပ်ပြီးအတင်း သင်ခိုင်းလို့ကျူရှင်ဆိုတာ စတက်ဖူးတာပဲ တပည့်တစ်ယောက် ဆရာတစ်ယောက်။ ကဗျာသင်တယ်ဆို အသံနေအသံထားနဲ့ ရွတ်ခိုင်းပြန်ရော အသံထွက်မှားရင် နားရင်းတစ်ချက်ရိုက်ပဲ အညာမင်္ဂလာဆောင်ဆိုရင် ရွတ်လိုက်ရတဲ့ဖြစ်ခြင်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆရာကမ့်ရွေးသားကိုး ဘယ်ကာရံကဘယ်လိုဆိုရင် ဟုတ်ကဲ့ဆရာပေါ့။ အခုတော့ အဲဒီ့ကဗျာတွေလည်း မသင်ရတော့ဘူးဆိုလားပဲ။ ဒီတစ်ခါမှအရင် ဆရာမတွေကို ဒုက္ခပေးခဲ့သမျဝဋ်လည်တာပဲ။

တစ်ကယ်က နယ်တကာလှည့်သွားနေတာ ဘယ်လိုမှဗမာစာ ဝေါဟာရများများစားစား သိစရာအကြောင်းမရှိပါဘူး ဗမာစာသိပ်မတတ်တဲ့နေရာတွေမှာပဲ နေလာတာများပါတယ် ပတ်ဝန်းကျင်ကနေတော့ ဗမာစာဘယ်လိုမှ မတတ်တာသေချာတယ်။ ဖြစ်ချင်တော့အိမ်မှာက တစ်ယောက်တည်းနေရတော့ ဖတ်စရာစာအုပ်ကလည်းမရှိဘူး အိမ်မှာရှိတဲ့စာအုပ်တွေက ကလေးစာအုပ်တွေထက် လူကြီးစာအုပ်တွေပါ ကျန်တာတွေမဖတ်တတ်ဘူး။ ပုံပဲကြည့်ဖြစ်တဲ့ စာအုပ်တွေက ဖြစ်ချင်တော့ ဗမာအဘိဓာန် ၅ အုပ်တွဲရှိတယ် အိမ်မှာက “အ” တစ်တွဲတော့ပျောက်နေတယ်။ သုံးလေးတန်းကတည်းက အဲဒီ့စာအုပ်တွေကို လှန်ကြည့်ဖြစ်တာများတယ် ကလေးစိတ်ဝင်စားစရာ ပုံတွေပါတယ် ဒါနဲ့ပဲ ဘယ်ပစ္စည်းဗမာလို ဘာခေါ်တယ်ဆိုတာ ငယ်ကတည်းက ရင်းနီးနေတယ် နည်းနည်းစာဖတ်တတ်လာတော့ ဖတ်ဖြစ်တာပေါ့။ အသံထွက်လည်းပါတယ် ဗမာစာလုံးအသစ် အသံမထွက်တတ်ရင် အဘိဓာန်မှာဘယ်လို အသံထွက်သလည်း ပြေးကြည့်တာက အကျင့်ဖြစ်လာတယ်။ “အ” တစ်တွဲမရှိတော့ “အ” နဲ့စတဲ့အစကားလုံးတွေ မသိဘူးဖြစ်ကုန်ပြီလို့ ပြဿနာရှာလို့ အဖေဘယ်ကရှာလာသလဲမသိဘူး မနည်းရှာလာရတယ်ပြောတယ်။ ဗမာဖြစ်ပြီး ဗမာအဘိဓာန်လိုသလား မေးလာရင်တော့ လိုတယ်ပြောရမယ် မယ့်ရင်ဖတ်ကြည့်လို့ရတယ် မသိသေးတဲ့စကားလုံးတွေ အများကြီးရှိတယ် အဓိကအားဖြင့် ပစ္စည်းအခေါ်အဝေါ်တွေ မသိတာသိပ်များတယ်။ အခုတော့ အဲဒီ့ငါးအုပ်တွဲက ဘယ်လိုမှရှာလို့မရသလောက်ပါပဲ နောက်တော့ တစ်အုပ်တည်းချုံ့ပြီးပြန်ထုတ်တယ်။ ညီမဝမ်းကွဲလေးက မြန်မာစာကဆိုတော့ တစ်အုပ်တည်းထုတ်ထားတဲ့ အဘိဓာန်ကုန်သွားလို့တဲ့ လိုက်ရှာရမတဲ့ ဒါနဲ့မရှာနဲ့ ငါ့စာအုပ်စင်က အတွဲလိုက်ကိုသုံးပါဆိုတော့ တစ်အုပ်တည်းပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးကောင်းတာ ငါးအုပ်ဆိုမကောင်းဘူးတဲ့ ဒါနဲ့ နင့်ဟာနင်သွားရှာ ငါ့စာအုပ်ကို ငါကဘယ်သူမှမကိုင်လေ ကြိုက်လေပဲလို့ ပြောလှတ်လိုက်ရတယ် တော်တော်စိတ်ဝင်စားပုံရပါတယ် တစ်ခါမှကိုလာကြည့်ပုံမပေါ်ဘူး။