“ရေလှာလည်း ခင်းပြန့်ကြည်လင်စေ မိုးဦးလည်း လှပသာယာစေ ဘဝစေရာတာဝန် ကျေပွန်ဆောင်ရွက်ခဲ့သူတို့ ရေစုန်ကိုဆန်ကာပြန်ခဲ့ပြီ …..” ခင်ဝမ်းသီချင်းက တိုးတိုးလေး ဖွင့်ထားသံ ကြားတယ် စားပွဲပေါ်မှာ လက်ဘက်ရည်တစ်ခွက်၊ ရေနွေးကြမ်းဓာတ်ဘူးနဲ့ အကြမ်းပန်းကန်တစ်လုံး။ ဆိုင်ဒေါင့်က ချောင်ကျကျစားပွဲမှာ ထိုင်လို့ပေါ့ လူရှင်းနေတဲ့ဆိုင်ထဲမှာ ဘယ်ကိုကြည့်မှန်းမသိပဲ ငေးနေမိတယ် ဒီလိုအချိန်မျိုး ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်နေမိတာပါ။ သြော်… ငါမဟာနွယ်မှာ ရောက်နေတာပဲ။ စားပွဲထိုးညီလေးရေ အစ်ကို့ကို ပူတီတစ်ပွဲပေးပါဟ။ ဟေ…. ပူတီမရဘူးဟုတ်လား သြော်… ဒါဆိုရင်ဒါ မဟာနွယ်မဟုတ်ပါလား။

“နာမည်ဆန်းတဲ့ လက်ဘက်ရည်ဆိုင် အလွမ်းကဖီးလို့ ပေးထားတယ် အချစ်ဆုံးမင်းနဲ့အတူ အမြဲသောက်တဲ့ ဒီဆိုင်လေး …..” ဂျေညီညီသီချင်းဖြစ်သွားပါလား။ သြော်…. မိန်းထဲက ရူဘီမှာရောက်နေတာပဲ။ ဘေးဘယ်ညာလှည့်ကြည့်တော့ အမေ့ဓောတ်ပုံတွေထဲမှာ တွေ့တွေ့နေတဲ့ တိုင်လုံးကြီးတွေနဲ့ ပင်မအဆောက်အဦးပါလား၊ ဒီဘက်မှာကစာသင်ဆောင်တွေ၊ ဟိုး… ဘက်မှာက လူမရှိတဲ့ လူနေဆောင်တွေ၊ နိုင်ငံခြားဘာသာ တက္ကသိုလ်ထဲတော့ မဝင်တော့ပါဘူးလေ ဆရာနဲ့တိုးရင် လာတက်ဦးခေါ်နေဦးမယ်။ ဟေ့… စားပွဲထိုးညီလေးရေ အစ်ကို့ကို မုန့်တီတစ်ပွဲပေးကွာ။ ဟေ… မုန့်တီမရှိဘူး ကြာဇံသုတ်ပဲရတယ်ဟုတ်လား အေး… ကျေးဇူးပါညီလေးရယ် မယူတော့ပါဘူးကွယ်။

“ရိုးရိုးလေးသာ ဝတ်ခဲ့ပါကွယ် အေးမြလို့ ကျင်လည်ရာလူ့လောကမှာ အပူမီးနဲ့အတူ လှုပ်ရှားရုံးကန် ဟန်လုပ်ပြုံးရခြင်းတွေ စွန့်ပစ်ခဲ့မယ်သွားကြမယ်လေ ဘုရားဖူးစို့ …” ဟောဗျာ ခင်မောင်တိုး ဖြစ်သွားပြန်ပြီ။ ဒါကဘယ်မှာလဲ ငါ… အောင်တော်မူထဲရောက်နေတာပဲ ကဖီးဘလူးမှာ မနက်စာစားနေတာဖြစ်မယ်။ အင်း… အဖေရှိစဥ်ကတော့ တနင်္လာမနက်တိုင်း လာလေ့ရှိတယ်။ စားပြီးရင်တော့ အမှတ်တရအဖြစ် ဘုရားဝင်ပြီးတရားထိုင်ဦးမယ်။ ဟေ့… ညီငယ်လေးရေ အစ်ကို့ဆိုင်ကယ်ကို ထုံးစံအတိုင်း ခဏထားခဲ့မယ် အစ်ကိုဘုရားကို ဝင်ဖူးလိုက်ဦးမယ် မသိမသာကြည့်ထားပေးနော်။ ခင်ဗျာ… အစ်ကိုဘယ် ဘယ်ဘုရားသွားမှာလဲဟုတ်လား။ အင်းအင်း… အစ်ကိုစကားမှားပြောမိတာ ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ် ညီလေးရယ်။

“ချစ်လူမိုက် ချစ်လို့ မိုက်ခဲ့တယ် ကြင်နာသူအတွက်ဆို မိုးကောင်းကင် ဒူးနဲ့ တိုက်မယ် ဘဝကိုပေး ရင်းချစ်ရဲတယ် သူ့အလိုအတိုင်း အမြဲတမ်း ပြည့်စေမယ် ချစ်သူအတွက် သတ္တိရှိတယ် သူ့အတွက်ပဲ ကိုယ့်ဘဝ ဖြစ်ခဲ့တယ် …” ဟမ်… ဒါက စိုးလွင်လွင်ပါလား။ ခက်တာကဒီလောက် မိုက်ကန်းတဲ့သီချင်းဖွင့်တဲ့ဆိုင် ငါထိုင်လေ့မရှိပါဘူး ဘယ်ဆိုင်လဲငါစဥ်းစားမရဘူး။ သြော်…. ရေနွေးတစ်အိုးအောင် ကုန်ပါပေါ့လား ညီလေးရေ ငါ့ကိုရေနွေးပေးဦးဟ။ ဟေ… ရေနွေးဖိုးဟုတ်လား ဘယ်လောက်လဲ အေးအေး… ရော့တစ်ကျပ်ခွဲ။ အတိတ်ကနေအခုပဲ ပြန်ပြီးရောက်တော့ သတိထားမိတာက ငါရဲရင့်မှာနေ့လည် တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေမိတယ်။ အင်း… လူကမူးနောက်နောက်နဲ့ ကျန်ခဲ့တယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ သီချင်းလေးပုဒ်စာလောက် ပစ္စုပ္ပန်ကိုမေ့ခွင့်ရတာနဲ့ကို တစ်ကျပ်ခွဲကတန်ပါတယ်လေ အခုတော့လူကအခန်းကိုပြန်မယ် စိတ်ကတော့အိမ်ရောက်ချင် ရောက်ဦးမယ်ပေါ့။

မနက်မိုးလင်း အိပ်ရာထ စားစရာကြည့်ပြန်ပါလျင် ကြက်ဥပြုတ် ပေါင်မုန့် အလဲအလှယ်မရှိ ဒါတွေစားရမည့်အစား လမ်းထိပ်က မုန့်ပစ်သလက်နဲ့ အကြော်စုံကိုသာပဲ စားချင်တော့၏။ မုန့်တီဖတ် တစ်ဖတ်နှစ်ဖတ် အပိုပါသွားသဖြင့် ပြန်ပြန်နှုတ်လေ့ရှိသော မုန့်တီသည်မဆီမှာသာ အသားနည်းပြီး ပဲမှုန်များနေသော မုန့်တီသုတ်သာ စားချင်တော့၏။ အလေးခိုးလေ့ရှိသော ပဲပြုတ်သည်အဒေါ်ကြီးထံမှ ပဲပြုတ်ဖြင့်သာ နနွင့်ထည့်ကြော်သော ထမင်းကြော်ဝါဝါလေးသာ စားလိုတော့သည် စီးတီးဟောမှ ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ပဲပြုတ်ခပ်ကြမ်းကြမ်းများကို ငါမမြင်လိုတော့ပြီ။

အချိန်တန်လျင် ကျောင်းဆိုသောအရပ်သို့ ငါသွားရပြန်သည် အဆောက်အဦးများ ကြီးမား၏ နည်းပညာများ ဆန်းပြား၏ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် လမ်းမခင်းရသေးအဖြင့် မြေလမ်းဖြင့်ဝင်ခဲ့ရသည့် ငါ့ကျောင်းကိုသာ အောက်မေ့မိ၏ ဂိုဒေါင်သာသာ အဆောင်ကလေးများဖြင့် စာသင်ခန်းများကိုသာ တမ်းတမိသေး၏။ လေအေးပေးစက်ကြောင့် ချမ်းလွန်းသည့် စာသင်ခန်းသို့ရောက်သော်လည်း မီးမလာသဖြင့် ပန်ကာမလည်၍ စာအုပ်ဖြင့်ယပ်တောင် ခပ်ကာသင်ခဲ့ရသည့် စာသင်ခန်းကို သတိရမိသေးသည် တမ်းတမိသေး၏။

ကန်တင်းဆိုသော အရပ်မှာကား အမြဲလူစည်ကား၏ အရာရာတန်းစီမှရသော အရပ်ပေတကား ပုံစံခွက်ထဲမှ ထုတ်သကဲ့သို့သော ဟင်းပေါင်းစုံကို တွေ့နိုင်သည် အမြင်သာကွဲမည် အဆင်သာကွဲမည် နေရာသာကွဲမည် မည်သည့်နေရာစားစား အနံအရသာ မကွဲပြားပါလေ။ ငါ့၏ ဗမာပါးစပ်နှင့် အခက်တွေ့လှသည် ချဥ်ချဥ်ငံငံစပ်စပ်စားလိုလှသည် ယခင်ကျောင်းတက်ခဲ့စဥ်က စားခဲ့ဖူးသော တစ်ခုတည်းသော ကန်တင်းမှ လက်ဘက်ထမင်းကိုသာ တန်းမစီပဲ လုကာယက်ကာ စားချင်တော့၏ ဟင်းမကောင်းသော်လည်း အမေထည့်ပေးလိုက်သော ခရမ်းချဥ်သီးငါးပိချက်၊ သရက်ကင်းနှင့် ကြက်ဥကြော်ကိုသာ စားချင်တော့၏။

အလုပ်စားပွဲတစ်နေ့ဝင် တစ်နေ့ထွက် မပြောင်းလဲသောအလုပ် တစ်ချောက်ချောက်နှင့် ၁၀၂ လုံးသော ခလုတ်ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ရသည်။ ပါတ်ဝန်းကျင်မှလူအများကို ကြည့်မိသည် စကားပြောခြင်း အတတ်ပညာပင် ကုန်ဆုံးသွားလေသလော အလုပ်စားပွဲချင်း ကပ်လျက်လူများပင် ပြောစရာရှိသော အကြောင်းများကို ခလုပ်နှိပ်သာ ပြောတတ်ကြတော့၏။ ငါ့၏ စိတ်ဖြင့်တော့ မကိုက်ပါလေ ရယ်ရယ်မောမော ဆူဆူညံညံ အလုပ်လုပ်ခဲ့ချိန်ကိုသာ သတိရမိသည် အချိန်တန်လျင် လက်ဘက်ရည်သောက် နားမည်ဟေ့ဆိုပြီး အလုပ်လုပ်ဖော်လုပ်ဖက်များ အလာပသလာပ ပြောချိန်ကိုသာ အမှတ်ရမိတော့၏။ နင်ကော်ဖီတစ်ခွက် ငါလက်ဘက်ရည်တစ်ခွက် ပါဆယ်ဆွဲခဲ့ လမ်းသွားရင်း သောက်မည်ဆိုသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကား ငါ့ဇရိုက်နှင့်မကိုက်လေပြီ။

အချိန်လည်း ကုန်ဆုံးခဲ့၍ လင်းနေဆဲအလင်းတုက သန်းခေါင်ရောက်ပြီဟု ညှန်ပြ၏ ငါ့၏အလွမ်းနာကလည်း အရှိန်မြင့်လာခဲ့သည် ငါ့၏ခန္တာမှာ ၁၅ ပေပါတ်လည် အခန်းကျဥ်းတွင် အကျဥ်းကျဆဲပါတစ်ကား သို့သော်လည်း ဖြစ်နိုင်လျင် စိတ်အလျင်ကို မွေးမြေသို့သာ စေလှတ်လိုတော့၏။

(ငယ်စဥ်က ဖတ်ဖူးသော အလွမ်းနာဆိုသော အက်ဆေးကို ပြန်လည်စဥ်းစား၍ မှီငြမ်းကာရေးသည် သို့သော် စာအရေးအသားမှာကား ခြေဖျားပင်မမှီပါလေ စာရေးများစွာ လေ့ကျင့်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။)